Η προσμονή κρατάει έναν χρόνο. Από τις 27 Ιουλίου, μέχρι τις 25 Ιουλίου του επόμενου χρόνου. 26 Ιουλίου γιορτάζει η Αγία Παρασκευή, γιορτάζει κι η Μερκάδα Τυμφρηστού. Που καμαρώνει πως έχει ένα από τα τελευταία ορίτζιναλ πανηγύρια στην Ελλάδα. Η αναμονή γι’ αυτή την πολυπόθητη ημέρα του καλοκαιριού κρατάει πολλές μέρες. Το ίδιο και η προετοιμασία. Να ταιριάξουν οι άδειες απ’τη δουλειά, να καλέσουν φίλους και γνωστούς, να βρεθεί η σωστή ορχήστρα, να οργανωθεί το στήσιμο των τραπεζιών στην πλατεία, η ποικιλία των φαγητών και των ποτών, είναι πολλά τα θέματα που έχουν να φροντίσουν οι Μερκαδιώτες έτσι ώστε να έχει επιτυχία το πανηγύρι.

Γιατί κατ’αρχήν πρέπει να ξέρετε ότι δεν είναι όλα τα πανηγύρια ίδια. Κάποια είναι πιο τουριστικά, συνήθως στα νησιά των Κυκλάδων όπου μαζεύονται κι ένα σωρό περίεργοι τουρίστες. Άλλα είναι σκυλέξ, με πρόσχημα δηλαδή το πανηγύρι, στήνεται μια πίστα με τριτοκλασάτους τραγουδιστές με ουίσκια και λουλούδια. Και υπάρχουν και τα λίγα αυθεντικά πανηγύρια όπου η ορχήστρα είναι παραδοσιακή κι ο κόσμος που μαζεύεται είναι οι ντόπιοι και τα γύρω χωριά. Ένα τέτοιο αυθεντικό πανηγύρι είναι κι αυτό της Αγίας Παρασκευής στην αγαπημένη μας Μερκάδα Φθιώτιδας.

Ανήμερα της Αγίας Παρασκευής, από νωρίς το απόγευμα, η πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, με το χαρακτηριστικό πλατάνι στη μέση, μεταμορφώθηκε. Η σημαιοστολισμένη εκκλησία που βρίσκεται στο κάτω μέρος της πλατείας, έδινε τον τόνο της γιορτής. Τα τραπέζια είχαν στηθεί επιμελώς γύρω-γύρω από την πεζούλα του πλατάνου, ώστε να υπάρχει και άφθονος χώρος για την πίστα. Σιγά-σιγά το ευγενές άρωμα από ψητά και σουβλάκια είχε πλημμυρίσει τον αέρα και οι πάγκοι με τα ποτά (κρασί, μπύρες και -όχι και τόσο παραδοσιακό- ουίσκι) και τα αναψυκτικά ήταν έτοιμοι. Ο κόσμος άρχισε να κατακλύζει την πλατεία, μικροί, μεγάλοι και πολύ μεγάλοι, καλοντυμένοι και κεφάτοι Μερκαδιώτες και επισκέπτες κατέλαβαν τις θέσεις τους. Κάποιες εντάσεις αραιά και πού «μα εγώ θέλω να καθίσω με τον κουμπάρο» , «αφού είχα κλείσει το τραπέζι για δέκα» κ.λπ. Μικροπράγματα, έτσι για ποικιλία…Και λίγο μετά κατέφθασε και η ορχήστρα, Kλαρίνο, βιολί, λαούτο, μπουζούκι για το λαϊκό πρόγραμμα (που μπαίνει εμβόλιμο για λίγη ώρα) και δύο τραγουδιστές. Τώρα, τα πάντα είναι έτοιμα για το μεγάλο γλέντι του χωριού!

Προφανώς, προηγήθηκε το καλό (και πολύ) φαγητό και το ποτό βεβαίως. Και μετά σιγά – σιγά το γλέντι άναψε. Κλαρίνο, βιολί και λαούτο έπαιζαν ασταμάτητα, παραδοσιακούς τσάμικους, συρτούς και -ως είθισται πλέον- κάποιες λαϊκές επιτυχίες κι οι τραγουδιστές τα έδιναν όλα . Ο κόσμος όλο κα ξεθάρρευε κι άρχιζαν  να  χορεύουν με τέτοιο κέφι και πάθος, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Συρτοί και τσάμικοι, ο ένας μετά τον άλλο, με παραδοσιακές φιγούρες που σε άφηναν άφωνο. Έγινε κυριολεκτικά χαμός και το γλέντι κράτησε μέχρι το ξημέρωμα.

Το πανηγύρι στην Μερκάδα είναι μια εμπειρία που σε κάνει να πιστεύεις ότι κάποιες παραδόσεις, ευτυχώς, μένουν ζωντανές. Φαίνεται πως η φήμη του χωριού έχει εξαπλωθεί και στα γύρω μέρη, αφού μαζεύτηκαν 600 άτομα, όταν οι κάτοικοι είναι περίπου 150! Αλλά βέβαια δεν μετράει τόσο ο αριθμός όσο η ποιότητα της γιορτής. Καλό φαγητό, καλοί μουσικοί και αυθεντικές μουσικές επιλογές (όχι σκυλο-δημοτικά κάτι που πολύ συχνά ακούμε), και γλέντι ωραίο, ελληνικό με πάθος, χωρίς περιττές επιδείξεις «χορευτικών δεξιοτήτων» και χλιδής.

Η Μερκάδα, μικρή και δυναμκή, εντυπωσιάζει για άλλη μια φορά! Το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής δεν ήταν απλά μια γιορτή. Είναι η απόδειξη ότι η Μερκάδα, το "σούπερ χωριό του Τυμφρηστού", ξέρει να τιμά τις ρίζες της και να γιορτάζει τη ζωή με τον πιο γνήσιο και αληθινό τρόπο. Μπράβο στην Μερκάδα και τους Μερκαδιώτες, αγαπάνε τον τόπο τους και κάνουν και δουλίτσα!

Κείμενο: Marlykon