Στο γνωστό παραμύθι «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» περιγράφεται η επιπολαιότητα των τζιτζικιών να τραγουδάνε ανέμελα απολαμβάνοντας τον καλοκαιρινό καιρό και η εργατικότητα και προνοητικότητα των μυρμηγκιών που δουλεύοντας αδιάκοπα συλλέγουν τροφή για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα. Η διαφορά παρουσιάζεται με έναν πολύ έντονο τρόπο υπέρ των μυρμηγκιών και το παραμύθι καταλήγει στο ηθικό δίδαγμα ότι πρέπει πάντα να προετοιμαζόμαστε για το μέλλον και να μην είμαστε ποτέ τεμπέληδες.
Katana: Μια αποκάλυψη στην καρέκλα του κομμωτηρίου
Ένα κομμωτήριο πήγα, χίλια πράγματα έμαθα. Καθώς η κομμώτριά μου με κούρευε με προσεκτικές κινήσεις, φορώντας στη μέση τη δερμάτινη θήκη με τα ψαλίδια, η κουβέντα ήρθε στα εργαλεία της δουλειάς της. «Ξέρεις πόσο κοστίζουν αυτά τα ψαλίδια;» μου λέει, δείχνοντάς μου την αστραφτερή λεπίδα. Φυσκά έπεσα απ’τα σύννεφα όταν άκουσα νούμερα από 800 ευρώ και πάνω (!!!) ενώ εκείνη συμπλήρωσε με καμάρι: «Είναι ψαλίδια Κατάνα!»
Ζακέτα να πάρεις, ζακέτα να βάλεις, μην ξεχάσεις το ζακετάκι σου, μα πάρε τουλάχιστον μια ζακετούλα μαζί σου , κάνει ψύχρα…Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτές τις φράσεις από την μητέρα, την γιαγιά, την σύζυγο, την όποια μας νοιάζεται τέλος πάντων, έστω κι αν γίνεται κάπως (…) υπερβολική, ε;
Κάθε χρόνο, όταν το καλοκαίρι πλησιάζει και οι πρώτες ζέστες κάνουν την εμφάνισή τους, πριν ακόμα κι από τα καλοκαιρινά μου ρούχα, αναζητώ στα συρτάρια τις βεντάλιες μου. Είναι η καλύτερη παρέα του καλοκαιριού· η πιστή φίλη που δεν με προδίδει ποτέ, ακόμα κι αν κοπεί το ρεύμα, και με συνοδεύει αδιαμαρτύρητα σε κάθε μου έξοδο.
Vintage. Μια ιστορία από τα παλιά για τον ευφάνταστο τρόπο επικοινωνίας των παιδιών μέσω του περιοδικού "Διάπλασις των Παίδων" τις εποχές που τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κατοικούσαν ακόμη στην σφαίρα της φαντασίας!
Πολύτιμος σύμμαχος στην προστασία μας από την βροχή ή τον ήλιο η ομπρέλα, ένα αξεσουάρ με τεράστια πρακτική, πολιτιστική και αισθητική αξία που κρύβει πίσω τους ιστορία χιλιάδων χρόνων.
Όταν ήμουν μικρή, ο πατέρας μου συνήθιζε κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα να με πηγαίνει στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Πεχλιβανίδη, όπου με άφηνε να διαλέξω δέκα Κλασσικά εικονογραφημένα. Αυτό ήταν το δώρο μου για τις γιορτές κι αυτό ήταν και το πιο αγαπημένο δώρο απ’όσα έπαιρνα κάθε φορά! Γιατί είχα μανία με αυτά τα περιοδικά-βιβλία. Πολύ μικρή με τα Μικρά κλασσικά Εικονογραφημένα κι αργότερα με τα Κλασσικά Εικονογραφημένα κ είχα φτιάξει και μια μεγάλη συλλογή (η οποία δυστυχώς κατέληξε στα σκουπίδια στην διάρκεια μίας μετακόμισης… «μεγάλωσες πια…τί τα θες αυτά;» Και χρουπ, στον κάδο των αχρήστων.) Μην σας κουράζω με τα παιδικά μου κατάλοιπα όμως, ας δούμε καλύτερα τί ακριβώς ήταν αυτά τα Κλασσικά και από πού κρατάει η σκούφια τους.
Ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη ήταν για μένα όνειρο ζωής. Ανέκαθεν το ήθελα, κάποια στιγμή έφτασα στο «παρατσάκ», δεν έγινε, δεν πειράζει, εμείς να είμαστε καλά. Ώσπου ήρθε το φθινόπωρο του 2025 και πήραμε την μεγάλη απόφαση και το όνειρο έγινε πραγματικότητα. New York, here I come βροντοφώναξα και να’μαστε στην πόλη των πόλεων!
Έχω μια Αμερικανίδα ξαδέλφη. Ζει πολλά χρόνια στην Ελλάδα, αλλά αισθάνεται- και είναι -Αμερικανίδα. Όταν λοιπόν της είπα ότι θα πάω ταξίδι στη Νέα Υόρκη, το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «θα πας οπωσδήποτε για pastrami Sandwich. Σημειωτέον ότι την είχα πολλές φορές ακούσει να εξυμνεί το αμερικάνικο παστράμι και να ισχυρίζεται ότι αυτό που έχουν εδώ στην Αθήνα, είναι «μάπα». Και είχε δίκιο η ξαδέρφη…Γιατί από την στιγμή που δοκίμασα το νεοϋορκέζικο παστράμι, η καρδιά μου του ανήκει ολοκληρωτικά.
Ένα διαδικτυακό περιοδικό που ασχολείται με, επίκαιρα ή μη, θέματα, απόψεις, κείμενα, ιδέες, φωτογραφίες και άλλα πολλά που μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον και που θέλουμε να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας.
Ελάτε στην Ομάδα μας
Στείλτε το άρθρο ή την συνεργασία σας εδώ.