Η τέχνη ξεπλένει την ψυχή από την σκόνη της καθημερινότητας.

Πάμπλο Πικάσσο

Καθώς είναι αδύνατον να επισκεφτούμε όλα τα μουσεία και να θαυμάσουμε όλα τα αριστουργήματα της τέχνης, υπάρχει το διαδίκτυο για να ανακαλύψουμε καλλιτέχνες που δεν γνωρίζαμε. Σ’ένα αρχείο με τα «αγαπημένα» φυλάω ονόματα ζωγράφων ή γλυπτών, των οποίων τα έργα με εντυπωσίασαν ή με συγκίνησαν καθώς τα είδα για πρώτη φορά σε κάποια ανάρτηση στο ίντερνετ. Έτσι έχω φτιάξει μια δική μου πινακοθήκη και κατά καιρούς την ανοίγω για να εκπλαγώ ξανά από την ομορφιά των έργων που περικλείει και να τα μελετήσω με λεπτομέρειες ένα-ένα χωριστά.

Στην πρώτη αίθουσα έχω τις νεκρές φύσεις του διάσημου, βεβαίως, Giorgio Morandi, που εγώ τον ανακάλυψα αργά. Τα γεωμετρικά του σκεύη, μπουκάλια, κανάτες, φλυτζάνια, βάζα, απλά αντικείμενα της καθημερινότητας, στοιχισμένα τακτικά με τα παστέλ τους χρώματα, αποπνέουν μια ηρεμία «ζεν» και σε μαγεύουν, καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις μ’έναν δεξιοτέχνη της ζωγραφικής. 

 Σε μια άλλη αίθουσα βρίσκω τα εξπρεσσιονιστικά έργα του Ελβετού ζωγράφου Ferdinand Hodler με τα ορεινά τοπία και τις λίμνες της πατρίδας του να ξεδιπλώνονται μέσα σε υπέροχα χρώματα καθώς και με πορτραίτα και ολόσωμες απεικονίσεις ατόμων που αποδεικνύουν το μεγάλο του ταλέντο στο δύσκολο είδος της προσωπογραφίας και της ζωγραφικής του ανθρώπινου σώματος. Αλλά και η εποχή στην οποία έζησε ο καλλιτέχνης έχει αποτυπωθεί με τις πολιτικές της αναταράξεις στα έργα του.   

Από την πινακοθήκη μου δεν θα μπορούσε να λείπει ένας Αναγεννησιακός ζωγράφος. Διάλεξα τον Bartolomeo Caporali από την Perugia που ασχολήθηκε και με τη μινιατούρα. Ο Caporali απέδωσε θαυμάσια τα πρόσωπα της Παναγίας και του Θείου Βρέφους στα έργα του. Μπορεί να μην είναι ένα από τα μεγάλα ονόματα που όλοι γνωρίζουμε, αλλά στους πίνακές του με τα θρησκευτικά θέματα συνοψίζεται όλη η θαυμαστή τέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης.

Μεταγενέστερη αρκετά, μια γυναίκα της εποχής του ύστερου μπαρόκ, η Giulia Lama από την Βενετία, ζωγράφισε κι αυτή θρησκευτικές σκηνές αλλά και πορτραίτα και γυμνά. Εκτός από την ζωγραφική, είχε ταλέντο στα μαθηματικά, έγραφε ποίηση και επιδιδόταν στην δύσκολη τέχνη της δαντέλας. Παρά τις αντιξοότητες που είχε ν’αντιμετωπίσει μέσα στον κύκλο των ανδρών συναδέλφων της, κατάφερε να μελετήσει το ανδρικό και το γυναικείο γυμνό, πράγμα σπάνιο και δύσκολο στην εποχή της.

Στον κήπο του μουσείου μου έχω τοποθετήσει γλυπτά από τον 19ο αιώνα, έργα του Σκωτσέζου καλλιτέχνη William Brodie. Ειδικότερα μου τράβηξε την προσοχή η Κόριννα, αρχαία λυρική ποιήτρια από την Τανάγρα της Βοιωτίας.   

Θεωρώ εξαιρετικές μορφές της τέχνης και δύσκολες, τις υδατογραφίες, τις ακουαρέλες δηλαδή, καθώς και τα κεραμεικά. Στην πρώτη κατηγορία παρακολουθώ μέσα απ’το διαδίκτυο τον διάσημο, κυρίως από εικονογραφήσεις εξωφύλλων ενός γνωστού αμερικάνικου περιοδικού, Christoph Niemann, ο οποίος με έντονα χρώματα και τολμηρές πινελιές απεικονίζει σκηνές πόλεων, τοπία της φύσης αλλά και ανθρώπους. Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο έκπληξης για τον θεατή των έργων του. 

Μου αρέσουν επίσης και οι πιο χαμηλών τόνων ακουαρέλες της Céline Chollet που απεικονίζουν την γαλλική εξοχή, την αρχιτεκτονική των παλατιών και το εσωτερικό τους. Υπάρχει κάτι πιο κλασσικό εδώ σ’αυτά τα έργα, κάτι πιο παραμυθένιο.

Στην δεύτερη κατηγορία, θα σας πρότεινα να κοιτάξετε τα έργα του γνωστού και από το συγγραφικό του έργο Edmund de Waal, ο οποίος σαν κεραμίστας διακρίνεται για τα ιαπωνικής έμπνευσης αντικείμενά του. Είναι ένας δημιουργός που πραγματικά λατρεύει την τέχνη του και ακούραστος ερευνά την ιστορία και την εξέλιξή της.  

Ελπίζω να απολαύσατε την βόλτα στην πινακοθήκη μου με τα «αγαπημένα».

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

www.litoseizani.com