Μέσα στο ωραίο πάρκο Ciutadella της Βαρκελώνης, δίπλα στον ζωολογικό κήπο, μιαν ηλιόλουστη μέρα που τα πουλάκια κελαηδούν και τα παιδάκια τραγουδούν, είναι παράξενο να συναντάς ένα άγαλμα που σου μαυρίζει την καρδιά.

"Απόγνωση" λέγεται το άγαλμα και αν το κοιτάξεις πολλή ώρα, θυμάσαι την "Λύπη" του Βαν Γκογκ (και το ποίημα που είχες γράψει κάποτε γι'αυτήν), θυμάσαι και το γλυπτό εκείνου του τεθλιμμένου ανθρώπου με το χαμηλωμένο κεφάλι και τα σταυρωμένα χέρια με μια τρύπα στη θέση της καρδιάς που είχες φωτογραφίσει άλλοτε μαζί με το παγκάκι
του στη λίμνη της Γενεύης. Είχε τον τίτλο "Μελαγχολία"... Πώς είναι δυνατόν, λες, μια τέτοια λαμπρή μέρα που εγώ κάνω τουρισμό στην πιο ζωντανή πόλη της Ευρώπης, εδώ που χιλιάδες τουρίστες, κυρίως νέοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι, κατακλύζουν τις Ράμπλας και τρώνε τάπας στα διάφορα εστιατόρια, σ'αυτή την πόλη που ο Γκαουντί την
γέμισε με πολύχρωμα ψηφιδωτά, πολλαπλασιάζοντας τη χαρά σαν κονφετί πάνω στα κτήρια, πώς είναι δυνατόν αυτή η γυναίκα να έχει ρίξει τα μαλλιά πάνω στο πρόσωπό της σαν να μη θέλει ν'αντικρύσει τον κόσμο γύρω της; Αν τα νερά ήταν πιο βαθιά θα πιστεύαμε ίσως πως προσπαθεί να πέσει να πνιγεί όπως η Οφηλία...
“Στους τοίχους του σπιτιού μου, κοιμάται η μελαγχολία με λυτά τα μαλλιά της." Νασίρ Καζμί
Μα γιατί; Γιατί τόση απόγνωση, τόση θλίψη, τέτοιο κενό, τόση μελαγχολία; Ίσως επειδή η ζωή δεν είναι μόνο ξένοιαστες στιγμές, δεν είναι μόνο ηλιόλουστες μέρες κάτω από έναν γαλανό ανέφελο ουρανό. Ίσως επειδή δεν γεννιούνται όλοι με έναν ακτινοβόλο εαυτό, γεμάτο θετικές σκέψεις, που ζει για να νικά τα σκοτάδια του πόνου και του θανάτου. Αλλοίμονο, υπάρχουν και αρκετοί ηττημένοι στη σκληρή αυτή μάχη.

Σημ. Στην αρχική του μορφή το άγαλμα είχε φιλοτεχνηθεί από τον καλλιτέχνη Josep Llimona i Brugera σαν επιτύμβιο μνημείο.

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

www.litoseizani.com