Πασχαλινός στοχασμός

Πασχαλινός στοχασμός

Ήτανε η Ανάσταση του Κυρίου σήμερα.

Πλήθος κόσμου είχε μαζευτεί στην εκκλησία, δοξάζοντας τη θυσία που έκανε για εμάς, και επευφημώντας για την Ανάσταση Του.

Κοιτάζοντας γύρω μου είδα μικρούς, μεγάλους, ξένους και ντόπιους, άσπρους και μαύρους, όλους χαρούμενους και γαλήνιους με το όλο κλίμα, με τα “Χριστός Ανέστη” και τα “Αληθώς ο Κύριος” να ξεπετάγονται σαν τρελά δεξιά και αριστερά μου, ακόμη και από στόματα που μιλάνε σπαστά Ελληνικά.

Πιο πέρα ακουγόντουσαν οι κροτίδες που πέφτανε ασταμάτητα σαν βροχή, ενώ πιο μακριά τα πυροτεχνήματα πεταγόντουσαν στα ουράνια, φωτίζοντας τον ουρανό μαζί με τα φώτα των ουρανοξυστών.

Τότε ήτανε που το σκέφτηκα.

Ξέρετε, πολλές φορές, όπως όλοι οι άνθρωποι, αρχίζω και σκέπτομαι και αναρωτιέμαι.

Εκείνες τις μικρές στιγμές που χάνω το κουράγιο μου σκέφτομαι τους ανθρώπους, κοντινούς και μη, που κάνουν λάθη.

Που θα κάνουν τις αμαρτίες τους, που θα κρίνουν, που δεν θα δώσουν τον δεύτερο τους χιτώνα (Αν και όπως είπε και ο K. Χατζής “Ο Χριστός, μίλησε για χιτώνες, δεν μίλησε για κοστούμι” – Εννοώντας φυσικά ένα βαθύτερο νόημα από αυτή την αλληγορία στο τραγούδι “Η Συνείδηση”), και που θα ενδώσουν στις ηδονές τους.

Σκέφτομαι την κάθε αδυναμία, το κάθε υποσκαμμένο ελάττωμα, και την κάθε ατασθαλία, τόσο σε αυτούς, αλλά και σε εμένα.

Αφενός, διερωτώμαι κατά πόσο τα μυθιστορήματα, η ποίηση και οι στοχασμοί που γράφω θα πέσουν πάνω σε αυτιά που θα τα ακούσουν, και αφετέρου σκέφτομαι αν αξίζω εγώ ή ο οποιοσδήποτε να γράφει σκέψεις, ιδέες, και φανταστικές ιστορίες, παρά τη μη-αγνότητα της ψυχής του.

Όμως, ανάμεσα σε όλα αυτά, μια πρόταση έρχεται και αντηχεί σε όλη μου τη ψυχή.

''Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι''

Ποτέ δεν είναι κανείς αλάνθαστος.

Σαν άνθρωποι είναι στη φύση μας να έχουμε αδυναμίες και να πράττουμε λάθη, ξανά και ξανά.

Όμως, ο ίδιος ο Χριστός ήρθε σε αυτόν τον κόσμο για να μας διδάξει τον σωστό δρόμο, και έφυγε για να μας δώσει μια ευκαιρία μετάνοιας.

Σκεπτόμενος αυτά, κοιτάω ξανά γύρω μου.

Βλέπω στα μάτια του κάθε ενός άνδρα και παιδιού, γυναίκας και γριούλας, το πρόσωπο της μητέρας μου, του πατέρα μου, εμένα, εσένα, και του άλλου δίπλα σου, τα οποία κρύβουνε μέσα τους χίλια και άλλα τόσα πράγματα.

Όλοι είμαστε το ίδιο, ανεξαιρέτως φυλής, θρησκείας, πολιτικής ταύτισης ή κοινωνικής θέσης.

Όλοι είμαστε συγχυσμένα παιδιά που μάχονται να βρουν τον σωστό δρόμο να ακολουθήσουν σε αυτή τη ζωή, με γνώμονα πάντα την αγάπη, έχοντας ξεχωριστά όνειρα, δυνατότητες, σκέψεις και συναισθήματα.

Τότε βρίσκω το θάρρος να ξαναγεμίσω με ελπίδα.

Ελπίδα για το γεγονός πως είμαστε όλοι ίδιοι και ίσοι μεταξύ ίσων, και πως όλοι μας απλώς χρειαζόμαστε λίγη βοήθεια από τους συνανθρώπους μας.

Μεγάλο πράγμα εξάλλου η βοήθεια, και μεγάλο πράγμα η ελπίδα να μένει αναμμένη όπως Το Φως της Ανάστασης.

Και όμως, εάν ο κάθε ένας από εμάς αφοσιωνόταν στα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει για να βοηθήσει έστω και λίγο, ίσως, λέω ίσως, αυτός ο κόσμος να ήταν λίγο πιο λαμπρός αύριο.

Χριστός Ανέστη, και είθε οι μέρες σας να φωτιστούν από το φως της ελπίδας.

 

Κείμενο: Στέλιος Νικολάου (Νισολομού)


Εκτύπωση   Email