Άνθρωπον ζητώ

Άνθρωπον ζητώ

Τι να σκέφτεται άρα γε ο φτωχός Διογένης ο κυνικός, σαν άγαλμα στο πάρκο μιας ευρωπαϊκής λουτρόπολης; Αυτός που αδιαφορούσε για τα πλούτη, τι δουλειά έχει εδώ;

Εδώ έρχονται οι άνθρωποι για διακοπές, για την καλοπέρασή τους. Εκείνος περπατούσε ξυπόλητος, γυμνόπους όλες τις εποχές του χρόνου, φορώντας πάντα το ίδιο ρούχο ενώ μοναδικό κατάλυμά του ήταν από τον ναό της Κυβέλης ένα πιθάρι. Κι όσο για το λυχνάρι που κρατούσε, μ'αυτό λέγεται πως αναζητούσε έναν τίμιο άνθρωπο, μα να τον βρει αδυνατούσε.

Σαν άγαλμα εδώ κοιτάζει με περιφρόνηση ή ίσως με απογοήτευση τον κόσμο ενώ στα πόδια του η κουκουβάγια μάλλον συμβολίζει την δική του σοφία. Δείχνει σαν να μην θέλει ούτε να βλέπει ούτε ν'ακούει τους ανθρώπους. Την ροπή προς την ασκητική ζωή προφανώς τού την είχε υπαγορεύσει η ίδια η μοίρα του καθώς και η διδασκαλία του Αντισθένους, ενός μαθητή του Σωκράτη. Λέγεται ότι η συμπεριφορά του Διογένη υπήρξε προκλητική όσο ζούσε στην Αθήνα, ήταν πολύ αθυρόστομος και έκανε επίσης δημοσίως άλλα ακατανόμαστα πράγματα. Όταν πέθανε, οι Κορίνθιοι δημιούργησαν στην μνήμη του μια στήλη με έναν σκύλο από μάρμαρο. Ο σκύλος ή κύων παρέπεμπε στην κυνική φιλοσοφία της οποίας ο Διογένης υπήρξε ιδρυτής.

"Άνθρωπον ζητώ", έλεγε. Τον βρήκε άρα γε ποτέ ή έμεινε με τον καϋμό; Μήπως ήταν εξ αρχής αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι σε όλους οπότε ως πεσσιμιστής εκ φύσεως ενίσχυε απλώς τα συμπεράσματά του με το να μην βλέπει κανέναν αντάξιο των προσδοκιών του; Αν θέλουμε πραγματικά να μάθουμε, θα χρειαστεί να μελετήσουμε όσα έγραψαν οι άλλοι γι'αυτόν. Του ιδίου δεν έχουν διασωθεί κείμενα ή δεν υπήρξαν ποτέ. Μόνο κάποια ανέκδοτα που τονίζουν τον κυνισμό του. Ήταν απογοητευμένος από τους θνητούς ή είχε κάποια παράξενη αίσθηση του χιούμορ;

Ήξερε ότι κάποτε θα γινόταν άγαλμα; Ο ίδιος θέλοντας να σκληραγωγηθεί περπατούσε το καλοκαίρι πάνω σε καυτή άμμο και τον χειμώνα αγκάλιαζε τα καλυμμένα με χιόνι ψυχρά αγάλματα...

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

www.litoseizani.com

 

 

 


Εκτύπωση   Email