O Διονύσης Σαββόπουλος, ο Νιόνιος, μεγάλωσε πια αρκετά ώστε οι νεότεροι συνεργάτες του να τον προσφωνούν επί σκηνής Κύριε Σαββόπουλε. Στις 14 Ιουνίου 2025 μας χάρισε άλλη μία υπέροχη συναυλία στο Terra Vibe στον Ωρωπό. Αποφάσισα να ενδώσω στην περιπέτεια της μετάβασης στο Τerra Vibe για να ακούσω άλλη μια φορά τον Σαββόπουλο.

Όταν το 1966 κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος, «Το Φορτηγό», ήμουν μαθήτρια στο Γυμνάσιο σαν “ τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο-δυο”. Ο πατέρας μου ήταν σκεπτικός ως προς το αν τα τραγούδια του δίσκου πληρούσαν τα κριτήρια της μελωδίας και της αρμονίας, δυο απο τα κύρια χαρακτηριστικά ενός μουσικού έργου.  Άλλη γενιά. Γιατί ο Σαββόπουλος ανανέωσε και έδωσε νέα τροπή στο ελληνικό τραγούδι με λαϊκές, παραδοσιακές και αγγλοσαξωνικές ροκ επιρροές. Έκτοτε τα τραγούδια του με συνοδεύουν σε όλη την ενήλικη ζωή μου, και ως μουσική καί ως κοινωνικός και πολιτικός σχολιασμός.

 Ο Σαββόπουλος εξέφρασε την μεταπολεμική γενιά (τους boomers όπως λέμε σήμερα), αλλά και επόμενες, την νεανική οργή, τις προσδοκίες τις απογοητεύσεις τους προβληματισμούς της. Ον πολιτικό πάντα, δεν δίστασε το '89 στο «Κούρεμα», να στηλιτεύσει με θυμό και σκληρά λόγια τους κυβερνήτες, την αριστερά και τον λαϊκισμό που παρέσυρε όλη την κοινωνία την εποχή εκείνη. Όμως «άμα δεν έχεις νέα ευχάριστα να πείς, καλύτερα μην πεις κανένα», και έτσι οι «φίλοι οι παλιοί» του επιτέθηκαν ανοίκεια. Περασμένα αυτά.

 Στις 14 Ιουνίου ο Νιόνιος, πλαισιωμένος από τους Αλκίνοο Ιωαννίδη, Αλεξάνδρα Σιετή, Σάκη Δόβολη, Κλαυδία και μια μεγάλη ορχήστρα, παρουσίασε πολλά από τά εμβληματικά του τραγούδια, όπως :

«Θαλασσογραφία» και «Ωδή στον Καραϊσκάκη» από τον δίσκο «Το περιβόλι του τρελλού»(1969),

«Κιλελέρ» και «Μπάλλος» από τον ομώνυμο δίσκο (1971),

«Το Ζεϊμπέκικο» από το «Βρώμικο ψωμί» (1971),

«Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη» από τα «Δέκα χρόνια κομμάτια» (1975), 

«Ας κρατήσουν οι χοροί» από  τα «Τραπεζάκια έξω» (1983)

και «Εμείς του 60 οι εκδρομείς» από το «Κούρεμα» (1989).

Ο Νιόνιος, φέροντας με αξιοπρέπεια και χιούμορ την ηλικία του, στρογγυλοκαθισμένος σε μια πολυθρόνα, φαινόταν να απολαμβάνει το έργο μιας ζωής και την επαφή του με το κοινό. Διήυθυνε με κέφι την ορχήστρα του, τραγούδησε, μας είπε ιστορίες από την εποχή του Ροντέο και για καλλιτέχνες όπως ο Λέοναρντ Κοέν, μοίρασε γενναιόδωρα ευχές και καλά λόγια στους συνεργάτες του.

Φύγαμε γεμάτοι μουσική και γνώριμους στίχους και με κάποια συγκίνηση  «γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» για όλους μας.

Ευχαριστούμε Κε Σαββόπουλε, «Να'μαστε καλά να ξανανταμώνουμε»!

  Κείμενο: Μερόπη Σανοπούλου

Σ.Σ  Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι από την Athens Voice 

Η φωτογραφία του Φορτηγού είναι από Το Δισκάδικο