Δυο χρόνια πριν το τέλος του 19ου αιώνα, το 1898, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας, διάσημη με το προσωνύμιο Σίσσυ, δέχεται θανατηφόρα επίθεση με μαχαίρι. Πολιτική δολοφονία ή μεμονωμένη πράξη ενός παρανοϊκού; Ποιος ήταν ο δολοφόνος της και ποια τα κίνητρά του; 

Οι επιθέσεις και η δολοφονία βασιλέων, πρωθυπουργών, ανθρώπων που λαμβάνουν θέσεις εξουσίας είναι φαινόμενο διαρκές μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο ανθρώπινος ψυχισμός εμφανίζει συχνά συμπεριφορές έντονα εναντιωματικές απέναντι στην πολιτική εξουσία, τις βασιλικές αρχές, επιθυμώντας να δηλώσουν την εναντίωση της εξουσίας των πολλών έναντι των ολίγων.

Από τη δολοφονία του Φιλίππου Β στην αρχαιότητα, τις προσπάθειες δολοφονίας μεγάλων Ελλήνων πολιτικών μέχρι τον Γκάντι, τους Κένεντι και τον Ούλαφ Πάλμε η εναντίωση στην εξουσία κρύβει πολλές διαβαθμίσεις.

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1898, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας, διάσημη με το προσωνύμιο Σίσσυ, καθώς περιμένει το πλοίο από τη Γενεύη για να μεταφερθεί στην Ελβετική πόλη Μοντρέ, δέχεται επίθεση με μαχαίρι.

Παρά το γεγονός ότι έπεσε και έχασε αίμα, κατάφερε να μεταφερθεί στο πλοίο με τη βοήθεια μιας κυρίας της συνοδείας της. Το άνοιγμα του κορσέ της για να υπάρξει βελτίωση της αναπνοής, θα οδηγούσε σε ακατάσχετη αιμορραγία. Θα πέθαινε την ίδια μέρα, σε ηλικία 60 ετών, από χτύπημα με μαχαίρι που διαπέρασε τον θώρακα, τρύπησε τον πνεύμονα και έφτασε μέχρι την καρδιά, περνώντας το περικάρδιο.

Ο δολοφόνος της ήταν ένας Ιταλός αναρχικός ονόματι Λουίτζι Λουκένι, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να διαφύγει στις Άλπεις πριν τη σύλληψή του.

Δήλωσε ότι επιθυμούσε να δολοφονήσει έναν υψηλά ιστάμενο, έχοντας ως πρώτη επιλογή τον Δούκα της Ορλεάνης. Επειδή ο Δούκας είχε ήδη διαφύγει στη Γενεύη, επέλεξε την αυτοκράτειρα ως τη δεύτερη πιο ιδανική επιλογή.

Διαπιστώνουμε ότι η αντίσταση στην εξουσία, η αίσθηση θυμού απέναντι στους έχοντες την εξουσία ενισχύει το θυμικό και φέρνει στην επιφάνεια τα πιο πρωτόγονα και άγρια ένστικτα πολλών ανθρώπων που απορροφούνται σε απόλυτες, αναρχικές ιδέες που καταλύουν κάθε έννοια εξουσίας.

Ο Λουκένι επιθυμούσε να εκτελεστεί σε θάνατο, θεωρώντας  αυτή του την ενέργεια σαν συμβολική πράξη και τον ίδιο σαν σύμβολο αντίστασης. Όταν ο ίδιος παρέμεινε στη φυλακή, έγραψε επιστολή διαμαρτυρίας διότι η κατάργηση της θανατικής ποινής ακύρωσε την επιθυμία του να μαρτυρήσει ως ένας αντιστασιακός απέναντι στη Βασιλική οικογένεια.

Ο Λουκένι προσπάθησε ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει το 1900, κάτι που θα επιτύχει δέκα χρόνια αργότερα. Ο θάνατός του θα προέλθει από ασφυξία λόγω απαγχονισμού.

Η πράξη του θεωρήθηκε πολιτική δολοφονία, επηρεάζοντας την πορεία της Ευρώπης και ανάγοντας τη ζωή της πριγκίπισσας Ελισάβετ σε μυθικά πλαίσια, συμπληρώνοντας μία ζωή γεμάτη ασθένειες, υπερβολική ωραιοπάθεια και υπερβολική αφοσίωση στην άθληση και την εξωτερική φροντίδα.

Ο Λουκένι μεγαλώνοντας σε πολλά ιδρύματα από την παιδική του ηλικία, θα έρθει από νωρίς σε επαφή με αναρχικές ιδέες, οι οποίες θα διαμορφώσουν την προσωπικότητά του.

Όταν η ζωή έφερε τον Λουκένι και την πριγκίπισσα Ελισάβετ στον ίδιο δρόμο, δεν ήταν μόνο η αφαίρεση της ζωής της δεύτερης, αλλά μία ολόκληρη κοινωνική και πολιτική αλλαγή, η οποία βιάστηκε να έρθει από ένα περιστατικό ανθρώπινης έκρηξης και οργής.

Η δολοφονία της μελαγχολικής πριγκίπισσας παραμένει ακόμα μία πράξη οργής απέναντι σε έχοντες την εξουσία, όπως και πάρα πολλές άλλες δολοφονίες και απόπειρες μέσα στην Ιστορία. Αναδεικνύοντας την ανθρώπινη εναντίωση απέναντι στην εξουσία, η οποία στο μυαλό των ανθρώπων αυτών έχει ταυτιστεί με την καταπίεση και την αναζήτηση της πολυτελούς ζωής εις βάρος του λαού.

Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Σ.Σ Οι φωτογραφίες προέρχονται από τα Wikimedia Commons