Χρειάζεται ένα χωριό να να μεγαλώσεις ένα παιδί μας διδάσκει ένα αγγλικό ρητό και ναι, η ανατροφή ενός παιδιού είναι η πιο δύσκολη, απαιτητική και ίσως κοπιαστική διαδικασία στην οποία ένας άνθρωπος - αν το επιλέξει- θα υποβάλλει τον εαυτό του. Μόνος (η) ή με άλλους μαζί;

Και φυσικά όταν λέμε ανατροφή δεν περιλαμβάνει μόνο το χρονικό διάστημα μέχρι τον τοκετό και τη βρεφική φροντίδα αλλά όλη τη διαδικασία της ανατροφής ενός παιδιού μέχρι αυτό να να μπορέσει να εξελιχθεί σε έναν ώριμο ενήλικα, εφοδιασμένο με ψυχικές αρετές και υπευθυνότητα.

Η οικογένεια, ως θεσμός, δεν είναι μία κατάσταση η οποία έχει μία μόνιμη, σταθερή μορφή. Αλλάζει ανάλογα με τις συνθήκες, την εποχή, τις κοινωνικές εξελίξεις και τις ανάγκες που προκύπτουν από τις αλλαγές.

Αν κάτι μπορούμε να θεωρήσουμε όμως βέβαιο, είναι πως οποιοδήποτε περιβάλλον εξασφαλίζει αγάπη, αφοσίωση και ένα σταθερό τρόπο ζωής, αυτό μπορεί να κάνει ένα παιδί ευτυχισμένο.

Ποιους αφορά η ανατροφή των παιδιών; Είναι η απόκτηση προτύπων, η παροχή αγάπης και στοργής αποκλειστικό έργο των γονέων, βιολογικών ή μη;

Όσο και αν πολλοί δε θέλουν να το παραδεχτούν, η ευτυχία των παιδιών δεν ορίζεται μόνο από την ύπαρξη δύο γονέων. Τα παιδιά μεγαλώνουν και εξελίσσονται ευτυχισμένα χτίζοντας αλληλεπιδράσεις και με άλλους ανθρώπους, τόσο συγγενείς όσο και ανθρώπους που υπάρχουν στην εκπαιδευτική, σχολική, κοινωνική ζωή τους.

Τα παιδιά χρειάζονται ένα ανθρώπινο δυναμικό που στηρίζει εξίσου τις ανάγκες τους, παρέχει αγάπη, λειτουργεί υποστηρικτικά και προσφέρει μία ισχυρή στήριξη στην ανάγκη του παιδιού να ανήκει.

Δεν είναι μόνο οι γονείς αποκλειστικά πρότυπα, ούτε μόνο από εκείνους υπάρχει η δυνατότητα να μάθει κανείς το ανδρικό ή μητρικό πρότυπο, όπως φωνάζουν πολλοί ότι απουσιάζει από συγκεκριμένα μοντέλα οικογένειας.

Οι οικογένειες απαρτίζονται από γιαγιάδες, παππούδες, θείους, νονούς, ξαδέλφια, φίλους, γονείς φίλων, δασκάλους, προπονητές, συμμαθητές, δασκάλες στο σχολείο. Ανθρώπους που μας περιβάλλουν και ενδυναμώνουν την εμπειρία μας στο ταξίδι της ζωής.

Πολλές φορές μάλιστα, συγγενείς μας έγιναν και ουσιαστικοί γονείς μας. Όπως και στην ανατροφή των παιδιών έπαιξαν σημαντικό ρόλο και άλλοι άνθρωποι με τους οποίους δεν έχουμε δεσμό συγγένειας.

Ένα από τα πιο όμορφα ρητά που έχω ακούσει ποτέ, είναι το It takes a village to raise a child. Προέρχεται από την Αγγλία και όταν το σκέφτηκα πιο βαθιά αντιλήφθηκα πόσο ορθά έχει κατανοήσει την αξία της ύπαρξης πολλών ανθρώπων στην ανατροφή ενός παιδιού, για την οποία δεν ευθύνονται αποκλειστικά οι γονείς του.

Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη