Είναι αλήθεια, όταν ήμουν μαθήτρια βαριόμουν αφόρητα την ώρα που ο κύριος Λουκάτος “υπαγόρευε¨ βασανιστικά το μάθημα της ιστορίας. Ευτυχώς όμως λίγο αργότερα, στο δρόμο μου βρέθηκαν, o Steve Harris και η παρέα του. Οι Iron Maiden δηλαδή, που αποδείχθηκαν εξαιρετικοί καθηγητές ιστορίας, αφού η διδασκαλία τους ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Από την αρχαία Αίγυπτο του Powerslave, μέχρι την αερομαχία της Αγγλίας στο Aces High, οι Maiden μου έμαθαν ότι η ιστορία μπορεί να είναι ένα έπος γεμάτο πάθος και ένταση.
Και κάπως έτσι, μαθαίνοντας ιστορία και ακούγοντας το καλύτερο heavy metal, με την καλύτερη κιθαριστική παρέα, ξεκίνησε μια σχέση παντοτινής αφοσίωσης. Μια σχέση που σε λίγες μέρες θα με βρει κάτω από τη σκηνή όπου θα παίζουν τα metal_ικά μου είδωλα, για τέταρτη φορά!
Η «ακτινογραφία» ενός παγκόσμιου θρύλου
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του φαινομένου, πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω στο 1975, όταν ο μπασίστας Steve Harris ίδρυσε το γκρουπ στο Λονδίνο. Υπήρξαν οι απόλυτοι ηγέτες του NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal), του κινήματος που αναγέννησε τον σκληρό ήχο. Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1980 με τραγουδιστή τον Paul Di'Anno, αλλά το μεγαλείο τους σφραγίστηκε το 1981, όταν τα φωνητικά ανέλαβε ο ένας και μοναδικός Bruce Dickinson. Με τη δική του οπερατική, θεατρική φωνή –τη γνωστή «σειρήνα της αεροπορίας»– το συγκρότημα απογειώθηκε, χαρίζοντάς μας δίσκους-σταθμούς όπως το The Number of the Beast (1982) και το Piece of Mind (1983).
Μέσα στα 50 αυτά χρόνια, έζησαν δόξες αλλά και αναποδιές, όπως ήταν η αποχώρηση και μετά η θριαμβευτική επιστροφή των Dickinson και Adrian Smith το 1999 κι έτσι πια οι Maiden παραμένουν στην κορυφή ως εξαμελές σχήμα. Η απόλυτη τριπλέτα στις κιθάρες (Dave Murray, Adrian Smith, Janick Gers), ο Nicko McBrain στα τύμπανα, ο Harris στο μπάσο και ο Dickinson στο μικρόφωνο αποτελούν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Με 17 στούντιο άλμπουμ (με τελευταίο το Senjutsu) και εκατοντάδες εκατομμύρια πωλήσεις, απέδειξαν ότι η μουσική ακεραιότητα ανταμείβεται.
Εκτός από ιστορία, “διδάσκουν” και πολλά άλλα
Αυτό που κάνει τους Iron Maiden ξεχωριστούς δεν είναι μόνο ο ήχος τους. Πέρα από τα ιστορικά τους μαθήματα, η έμπνευσή τους απλώνεται στην κλασική λογοτεχνία, την ποίηση και τον κινηματογράφο. Μας ταξίδεψαν στο ποίημα του Samuel Taylor Coleridge με το Rime of the Ancient Mariner, μας έβαλαν στον δυστοπικό κόσμο του Aldous Huxley με το Brave New World, και μας μετέφεραν την ατμόσφαιρα του Dune μέσα από το To Tame a Land.
Μουσικά, δημιούργησαν μια ολόκληρη σχολή. Οι «δίδυμες» μελωδικές κιθάρες τους και ο χαρακτηριστικός «καλπασμός» (galloping) στο μπάσο του Steve Harris –που θυμίζει πέταλα αλόγου σε μάχη– καθιστά περιττό οποιοδήποτε βίντεο κλιπ. Αν σε αυτά προσθέσεις την επιβλητική παρουσία του Eddie, της διάσημης μασκότ τους που κοσμεί τα εξώφυλλα και ζωντανεύει στη σκηνή, καταλαβαίνεις γιατί οι Maiden είναι ένα ολοκληρωμένο οπτικοακουστικό υπερθέαμα.
Τέταρτη φορά Up the Irons = Ευτυχία
Περιττό να πω με πόση ανυπομονησία περιμένω (και) αυτήν εδώ τη συναυλία. Για μένα θα είναι η τέταρτη φορά που θα βρεθώ απέναντί τους. Σε αριθμημένη θέση αυτή την φορά και όχι στην αρένα, καθότι μεγαλώσαμε και πονάνε πόδια, χέρια . Αλλά ξέρω από τώρα τί θα συμβεί όταν θα σβήσουν τα φώτα και ακουστούν οι πρώτες νότες του Doctor Doctor από τα ηχεία, σηματοδοτώντας την έναρξη. Ο χρόνος θα σταματήσει, ή μάλλον θα πάει πίσω, θα αγνοήσω την μέση και όποιο άλλο μέρος του σώματός μου πονάει και θα χτυπηθώ στον ρυθμό τους και τα ριφ τους. Θα κλείσει κι η φωνή μου, ουρλιάζοντας UP THE IRONS, αλλά εντάξει...ξέρω από τώρα ότι θα αξίζει τον κόπο. Ραντεβού εκεί, λοιπόν για να ζήσουμε τους θρύλους Iron Maiden, να ξεφαντώσουμε και να ξανανιώσουμε!
Κείμενο: Marlykon
Για του λόγου (μου) το αληθές
Τα "ιστορικά" κομμάτια των Iron Maiden:
Αρχαιότητα & Μυθολογία
-
Alexander the Great (Somewhere in Time, 1986): Το απόλυτο κομμάτι για εμάς τους Έλληνες. Περιγράφει με απίστευτη ακρίβεια όλη την πορεία, τις μάχες (Γρανικός, Ισσός, Γαυγάμηλα) και τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι σχεδόν σαν ακουστική βιογραφία.
-
Powerslave (Powerslave, 1984): Μας μεταφέρει στην Αρχαία Αίγυπτο, μέσα από τα μάτια ενός Φαραώ που πεθαίνει και συνειδητοποιεί ότι, παρά τη θεϊκή του δύναμη, παραμένει θνητός.
-
Flight of Icarus (Piece of Mind, 1983): Βασισμένο στον ελληνικό μύθο του Ικάρου και του Δαιδάλου, αν και οι Maiden άλλαξαν λίγο την ιστορία για να την κάνουν πιο αλληγορική (παρουσιάζοντας την προδοσία του πατέρα).
Μεσαίωνας & Αυτοκρατορίες
-
The Trooper (Piece of Mind, 1983): Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο riff τους. Είναι εμπνευσμένο από τη Μάχη της Μπαλακλάβα (1854) κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο και τη διάσημη «Επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας». Περιγράφει τη μάχη από τη σκοπιά ενός στρατιώτη που ξέρει ότι πάει να πεθάνει.
-
Montségur (Dance of Death, 2003): Αναφέρεται στην πτώση του κάστρου του Μονσεγκύρ στη Γαλλία το 1244 και τη σφαγή των Καθαρών (μιας χριστιανικής αίρεσης του Μεσαίωνα) από την Καθολική Εκκλησία.
-
Invaders (The Number of the Beast, 1982): Ένα γρήγορο, επιθετικό κομμάτι για τις επιδρομές των Βίκινγκς στα αγγλικά παράλια.
Α' και Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
-
Aces High (Powerslave, 1984): Το κομμάτι-σήμα κατατεθέν για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιγράφει τη Μάχη της Αγγλίας (1940) μέσα από το πιλοτήριο ενός βρετανικού μαχητικού Spitfire που αντιμετωπίζει τη γερμανική Luftwaffe. (Στα live, το intro του κομματιού είναι ο πραγματικός λόγος του Τσόρτσιλ).
-
Paschendale (Dance of Death, 2003): Ένα σκοτεινό, ορχηστρικό έπος για τη Μάχη του Πασεντέλε (1917) κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταφέρει όλη τη φρίκη, τη λάσπη και τον παραλογισμό των χαρακωμάτων.
-
The Longest Day (A Matter of Life and Death, 2006): Αναφέρεται με λεπτομέρειες στην D-Day, την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944.
20ός Αιώνας & Σύγχρονη Ιστορία
-
Empire of the Clouds (The Book of Souls, 2015): Ένα 18λεπτο αριστούργημα του Bruce Dickinson (στο οποίο παίζει πιάνο). Αφηγείται την τραγική ιστορία του βρετανικού αερόπλοιου R101, το οποίο συνετρίβη στο παρθενικό του ταξίδι το 1930.