Ο James Brown στη σκηνή να παριστάνει τον Little Richard;;; Μη χειρότερα…Το διάβασα και δεν το πίστευα. Η πρώτη σκέψη ήταν «fake πληροφορίες», έτσι για εντυπωσιασμό. Και όμως, ισχύει: Ο νονός της soul James Brown έκανε κάποτε τον Little Richard σε συναυλίες για να βοηθήσει την κατάσταση της υπερβολικής φήμης του Little Richard!
Ας δούμε λοιπόν την ιστορία λίγο καλύτερα:
Ποιοι ήταν αυτοί οι δύο ;
Ο Little Richard, κατά κόσμον Richard Wayne Penniman (1932-2020), από το Macon της Georgia, ήταν ο αυτοαποκαλούμενος "Architect of Rock 'n' Roll". Με το Tutti Frutti, το Long Tall Sally και το Good Golly Miss Molly, με το τρελαμένο πιάνο και τα ουρλιαχτά του, έχτισε την πιο φανταχτερή και προκλητική σκηνική παρουσία που είχε δει μέχρι τότε η Αμερική του '50.
Ο James Brown (1933-2006), από το Barnwell της Νότιας Καρολίνας και μεγαλωμένος στην Toccoa της Georgia, ήταν το φτωχόπαιδο που μεγάλωσε στους δρόμους, έμαθε μουσική από γείτονες και τραγουδούσε στις γωνιές για να μαζέψει καμιά δεκάρα. Τελικά έγινε ο "Godfather of Soul" και ο "Hardest Working Man in Show Business". Και βασικά ο άνθρωπος που εφηύρε τη funk.
Δύο παιδιά της ίδιας ηλικίας, από τα ίδια μέρη, από τον ίδιο φτωχό, διαχωρισμένο Νότο. Και ο Brown ήταν φανατικός θαυμαστής του Little Richard.
Η σύνδεσή τους δεν ήταν μόνο θαυμασμός
Το 1955 ο Brown ήταν ακόμα μέλος των Famous Flames. Αφού είδαν ζωντανά τον Little Richard, εντυπωσιάστηκαν τόσο που παράτησαν το gospel και το γύρισαν στο R&B, προσπαθώντας να μοιάσουν στο είδωλό τους.
Κοινός τους κρίκος ήταν ο Clint Brantley, ατζέντης του Little Richard στο Macon, που τους είχε συμβουλεύσει να προσθέσουν το "Famous" στο όνομά τους.
Και υπάρχει και ο μύθος της ιστορίας με τη χαρτοπετσέτα: Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Brown, το "Please, Please, Please" του 1956, γεννήθηκε επειδή ο Brown κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα τσαλακωμένο χαρτομάντηλο όπου ο Little Richard είχε γράψει πρόχειρα αυτές τις τρεις λέξεις. Ήταν αποφασισμένος να το κάνει τραγούδι.
Τι συνέβη λοιπόν στις συναυλίες;
Όταν το «Tutti Frutti» τίναξε τα charts στον αέρα το 1955, ο Little Richard έγινε αμέσως παγκόσμιο φαινόμενο. Η ζήτηση για εμφανίσεις ήταν πρωτοφανής. Οι μάνατζερ άρχισαν να τον κλείνουν σε μεγάλες αίθουσες και ακριβά θέατρα.
Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: ο Little Richard είχε ήδη δεσμευτεί με συμβόλαια για εμφανίσεις σε μικρά, επαρχιακά κλαμπ του αφροαμερικανικού Νότου — το περίφημο Chitlin' Circuit. Η ακύρωση αυτών των εμφανίσεων σήμαινε αθέτηση συμβολαίων, ρήτρες και χασούρα για τους τοπικούς διοργανωτές.
Το «κόλπο» του Μέικον
Ο κοινός μάνατζερ των δύο καλλιτεχνών στο Μέικον της Τζόρτζια, ο Clint Brantley, βρέθηκε σε αδιέξοδο. Τότε του ήρθε μια ιδέα που σήμερα ακούγεται εντελώς εξωφρενική: αφού το κοινό της επαρχίας άκουγε το τραγούδι μόνο από το ραδιόφωνο και δεν είχε ιδέα πώς έμοιαζε ο Little Richard από κοντά, γιατί να μην στείλουν κάποιον άλλο στη θέση του;
Ο «εκλεκτός» ήταν ο 22χρονος James Brown. Τότε έκανε τα πρώτα του βήματα με συγκροτήματα όπως οι The Famous Flames, ήταν απένταρος και αναζητούσε απεγνωσμένα μια ευκαρία.
Η μεταμόρφωση στη σκηνή
Ο James Brown δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Σιγά μην άφηνε τέτοια ευκαρία…Χτενίστηκε στο χαρακτηριστικό ψηλό στυλ (pompadour) του ινδάλματός του, φόρεσε παρόμοια φανταχτερά ρούχα και ανέβηκε στη σκηνή.
Δεν αρκέστηκε απλώς στο να ανοιγοκλείνει το στόμα· ερμήνευσε τα τραγούδια του Little Richard με τέτοιο πάθος, τέτοια ενέργεια και τέτοια φωνητική δύναμη, που το κοινό παρασύρθηκε εντελώς. Κανείς δεν υποψιάστηκε ότι παρακολουθούσε έναν «αντικαταστάτη». Η περιοδεία της παραπλάνησης ήταν 100% επιτυχής.
Γιατί έμεινε μυστικό για δεκαετίες;
Το περιστατικό αυτό παρέμεινε επτασφράγιστο μυστικό για πάρα πολλά χρόνια για τρεις βασικούς λόγους:
- Νομικός φόβος: Η αντικατάσταση ενός καλλιτέχνη εν αγνοία του κοινού και των δισκογραφικών εταιρειών συνιστούσε απάτη. Αν μαθευόταν τότε, οι συνέπειες για τις καριέρες όλων θα ήταν καταστροφικές.
- Έλλειψη μέσων: Στον φυλετικά διαχωρισμένο Νότο των '50s, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δεν κάλυπταν τις εμφανίσεις στα κλαμπ της αφροαμερικανικής κοινότητας. Δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, ούτε βέβαια κάμερες στα κινητά ή social media.
- Το γόητρο των σταρ: Όταν ο James Brown κατέκτησε την κορυφή, η βιομηχανία προτιμούσε να προβάλει τον μύθο του αυθεντικού ηγέτη της soul και όχι τις μέρες που έκανε τον σωσία για να βγάλει το μεροκάματο.
Από τη μίμηση στην αυθεντία
Η ιστορία αυτή δεν ήταν απλώς ένα έξυπνο κόλπο επιβίωσης. Για τον James Brown, η εμπειρία αυτή λειτούργησε σαν σχολείο και σαν ευκαιρία. Στη σκηνή, υποδυόμενος τον Little Richard, έμαθε πώς να καθηλώνει το πλήθος, πώς να χρησιμοποιεί το σώμα του και πώς να μετατρέπει τη μουσική σε ωμή ενέργεια.
Όταν λίγο αργότερα βγήκε μπροστά με το δικό του όνομα, δεν χρειαζόταν πια να υποδυθεί κανέναν. Είχε ήδη γίνει ο άνθρωπος που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία της μαύρης μουσικής
Σημ. Κι αν ακόμα δυσκολεύεστε να πιστέψετε αυτή την ιστορία, όπως κι εγώ εξ άλλου, σας παραθέτω την απάντηση μίας εκ των πολλών ΑΙ που ρώτησα για να σιγουρευτώ ότι δεν γράφω ό,τι νά’ναι.
Η κύρια και πιο επίσημη πηγή είναι η αυτοβιογραφία του ίδιου του James Brown, «James Brown: The Godfather of Soul» (1986, σε συνεργασία με τον Bruce Tucker). Εκεί ο ίδιος εξιστόρησε για πρώτη φορά αναλυτικά τα πρώτα του βήματα στο Μέικον της Τζόρτζια, τη σχέση του με τον μάνατζερ Clint Brantley και το πώς ντυνόταν και ανέβαινε στη σκηνή ως Little Richard για να μην ακυρωθούν οι εμφανίσεις.
Σημείωση: Αναφορές υπάρχουν και στη βιογραφία του Little Richard από τον Charles White, «The Life and Times of Little Richard» (1984).
Ντοκιμαντέρ:
Η ιστορία αυτή έγινε ευρύτερα γνωστή στο νεότερο κοινό μέσα από το ντοκιμαντέρ «Mr. Dynamite: The Rise of James Brown» (2014), σε σκηνοθεσία του Alex Gibney και παραγωγή του Mick Jagger. Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στην άνοδο του James Brown και περιλαμβάνει σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεντεύξεις και αφηγήσεις για την περίοδο που ο νεαρός Brown έκανε τα πρώτα του βήματα «στη σκιά» του Little Richard.
(Πιο πρόσφατα, η ιστορία αναφέρθηκε ξανά και στο ντοκιμαντέρ «Little Richard: I Am Everything» του 2023).
Κείμενο: Marlykon
@Ira_Zannidakis ευχαριστώ πολύ για την ιδέα 