Αν γνώριζες τόσο καλά τον χρόνο δεν θα μιλούσες έτσι για αυτόν. Αυτά είναι τα λόγια του Καπελά από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Lewis Carroll, ένα εμβληματικό παραμύθι γεμάτο ανατροπές, παράδοξα, αλήθειες και ψέματα. Όμως πώς προσλαμβάνει τον Χρόνο ο κάθε άνθρωπος και πώς του συμπεριφέρεται; Πότε παγώνει ο Χρόνος σαν το ρολόι του Καπελά και πότε δεν τον προλαβαίνουμε;
Ο Χρόνος, που θαρρείς ότι παγώνει όταν εργαζόμαστε ώρες σ’ ένα στενάχωρο γραφείο κοιτώντας κάθε πέντε λεπτά το ρολόι στον τοίχο, που παγώνει περιμένοντας στη στάση το λεωφορείο κι εμείς βιαζόμαστε. Που τρέχει και δεν προλαβαίνουμε τη φροντίδα του συντρόφου, των παιδιών ούτε καν του εαυτού μας, στρυμωγμένος στο 24ωρο της καθημερινότητάς μας.
Ο Χρόνος, που θαρρείς ότι παγώνει όταν λαχταράμε να πάμε στο πρώτο μας πάρτι, στο πρώτο μας ραντεβού, που τρέχει με τα χίλια και δεν χορταίνουμε τις στιγμές με τον μοναδικό μας έρωτα, ο χρόνος που παγώνει όταν ανακαλύπτουμε την πρώτη απιστία της μοναδικής μας-νομίζαμε-αγάπης και αργεί βασανιστικά να περάσει μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι δεν είμασταν η μια και μοναδική-νομίζαμε-αγάπη.
Ο Χρόνος, αυτός που τρέχει ασταμάτητα όταν γερνάμε και ικετευτικά του ζητάμε να παγώσει λίγο, να σταματήσει τη φθορά, να σταματήσει την βαθμιαία συρρίκνωση του σώματος, τον εκφυλισμό του πνεύματος μέχρι τελικής εξαφανίσεως, να σταματήσει να παραφυλάει πίσω από την πόρτα, να παγώσει και να μας αφήσει να απολαύσουμε αυτά που ίσως παλιά να μην εκτιμούσαμε. Να μας δώσει Χρόνο.
Ο Χρόνος, που σαν παιδί παίζει μαζί μας και παγώνει όποτε του καπνίσει. Όταν είμαστε μαθητούδια εξεταζόμενα σε μάθημα που δεν έχουμε διαβάσει παγώνει α τ ε λ ε ί ω τ α, και αντιθέτως τρέχει σαν τρελός όταν παίζουμε καταχαρούμενα στο διάλλειμα. Φρενάρει και παγώνει όποτε μας σέρνανε σε απογευματινά τσάγια μέσα σε μισοσκότεινα σαλόνια κατοικημένα από γεροντοκόρες θείες και τρέχει με τα χίλια όταν μας πηγαίνανε στο λούνα παρκ ή στη θάλασσα για μπάνιο.
Αλλά, ένα παιδί είναι κι ο Χρόνος, ας του φερθούμε με αγάπη, με μόνη διαφορά ότι το παιδί έχει όλο τον Χρόνο μπροστά του να παίξει μαζί του. Άλλωστε ο Ηράκλειτος το είχε διατυπώσει αιώνες πριν :
«Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων, πεσσεύων· παιδὸς ἡ βασιληίη»
Κείμενο: Μαριάννα Καραβασίλη