Με αφορμή ένα βιβλίο του 2009 με θέμα το μέλλον της λογοτεχνίας, ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο και ο σεναριογράφος Zαν-Κλωντ Καριέρ είχαν ομολογήσει ότι δεν μπόρεσαν να διαβάσουν κάποια κλασσικά έργα που αποτελούν σταθμούς της παγκόσμιας διανόησης.
Ο Έκο, ο οποίος είχε συγκεντρώσει χιλιάδες βιβλία στην βιβλιοθήκη του (πρόσφατα 32 χιλιάδες τόμοι έφυγαν από το σπίτι του στο Μιλάνο και βρήκαν στέγη στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια) είχε πει ότι προσπάθησε τρεις φορές να διαβάσει το περίφημο Vanity Fair του Θακερέϊ και δεν τα κατάφερε ενώ ο Καριέρ μίλησε για τους ανθρώπους που λίγο πριν πεθάνουν σκέφτονται ότι δεν πρόλαβαν να διαβάσουν τον Προυστ! (Καλά, ίσως αυτή να μην είναι πραγματικά η σκέψη ενός ετοιμοθάνατου αλλά οπωσδήποτε ο Προυστ συγκαταλέγεται στους κλασσικούς, σ’αυτούς με τους οποίους όμως διστάζει κανείς να ασχοληθεί.)
Θα ήταν άραγε ντροπή να πούμε ότι και το Εκκρεμές του Φουκώ του Ουμπέρτο Έκο δεν είναι από τα βιβλία που αντέχει να διαβάσει κανείς;
Προσωπικά έχω ξεκινήσει αρκετές φορές με καλές προθέσεις τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες αλλά τον έχω εγκαταλείψει…
Αλήθεια, εσείς έχετε διαβάσει ολόκληρο το Vanity Fair; Το έργο του Προυστ; Την Ιλιάδα και την Οδύσσεια για την οποία γίνεται τόσος λόγος σήμερα εξ αιτίας μιας ταινίας; Τον Πόλεμο και Ειρήνη; Τον Κάφκα; Τον Οδυσσέα του Τζόϋς; Ποιούς κλασσικούς δεν καταφέρατε ποτέ ν’αγγίξετε και ποιούς θα θέλατε πολύ να διαβάσετε; Σας προκαλεί δέος η ιδέα ή μήπως το βλέπετε σαν μια βαρετή υποχρέωση; Εξομολογηθείτε όπως τόλμησαν να κάνουν ο Έκο και ο Καριέρ!
Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη