Πέντε πράγματα που δεν μπορώ να ξεπεράσω παρακολουθώντας ταινίες..

Πέντε πράγματα που δεν μπορώ να ξεπεράσω παρακολουθώντας ταινίες..

Κλείσιμο φώτων, ποπ κορν, σκοτάδι και πάμε! Η απόλαυση μιας κινηματογραφικής ταινίας είναι αξεπέραστη ωστόσο υπάρχουν και κάποια κλισέ αστεία, υπερβολικά έως και παράλογα!

Ο κινηματογράφος μας έχει χαρίσει αξέχαστες στιγμές σε όλους τους θεατές και κινηματογραφόφιλους. Γέλιο, κλάμα, βαθύτερη ενδοσκόπηση στον εαυτό μας και γέννηση ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο. Πολλά αριστουργήματα του Κινηματογράφου μας γέννησαν αξεπέραστα συναισθήματα, φορτισμένες στιγμές, γέλια ή ατελείωτα χαρτομάντιλα.

Οι αδελφοί Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, οι πρωτοπόροι της κινηματογραφικής τέχνης, άλλαξαν άρδην τον τρόπο ζωής με την τεχνική λήψης, της εκτύπωσης και της προβολής του φιλμ. Άλλαξαν τις εικόνες που πλημμύρισαν τα μάτια μας με αξέχαστες σκηνές, ακόμα και με πιο μέτριες και φτηνές παραγωγές.

Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια που προσπαθώ να παρακολουθώ όσο περισσότερο Κινηματογράφο μπορώ, μερικά πράγματα δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ.

Ας κάνω μία λίστα με γεγονότα που υπάρχουν συχνά πυκνά σε ταινίες, τα οποία θεωρώ ολίγον αστεία, υπερβολικά μέχρι και…. παράλογα…

Ας τα συγκεντρώσω εδώ:

Ø  Πάντοτε μου προκαλεί εντύπωση ότι στα θρίλερ τα θύματα του επίδοξου δολοφόνου όταν βρίσκονται σε σκοτεινό μέρος ρωτάνε πάντοτε: «είναι κανείς εδώ;». Δηλαδή καλέ μου άνθρωπε τι περίμενες; Να σου απαντήσει: «Αχ ναι καλέ, εδώ είμαι, κάτσε λίγο ακίνητος για να καταφέρω να σου πετάξω με τη μία το μαχαίρι κατάστηθα». Εννοείται πως δεν μπορείς να δεις κανέναν δολοφόνο και πως πάντοτε ακόμα και αν εκείνος βρίσκεται στον τριακοστό όροφο και εσύ στον πρώτο, θα βρει τον τρόπο να εμφανιστεί –ξαφνικά!- μπροστά σου.

Ø  Οι πρωταγωνίστριες που έχουν ελεύθερες σεξουαλικές σχέσεις με το έτερο φύλο, μένουν έκπληκτες όταν μαθαίνουν πως είναι έγκυες. Δηλαδή, συγγνώμη, τι περίμενες; Δεν περνάει πάντοτε κάποιος τον ποταμό δίχως ποτέ τα πόδια του να βραχούν. Είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο και δε θα έπρεπε να προκαλεί καμία έκπληξη.

Ø  Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί όλοι οι μεγάλοι έρωτες πρέπει να καταλήγουν υποχρεωτικά σε «happy end». Οι περισσότερες ταινίες ακολούθησαν αυτή τη γραμμή, προωθώντας μία αισιόδοξη οπτική απέναντι στις ιστορίες αγάπης; για την οποία όμως η ίδια η ζωή, αποδεικνύει πως δεν υφίσταται πάντα. Ίσως για αυτό το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» παραμένει η αγαπημένη μου ταινία. Ήταν η πρώτη που είδα και απομυθοποίησε τον μύθο του έρωτα που «υπερνικά όλα τα εμπόδια και οι βασικοί ήρωες μένουν μαζί».

Ø  Μα οι περισσότερες ερωτικές κομεντί να περιστρέφονται γύρω από τις κοινωνικές διαφορές, όπως οι περισσότερες Ελληνικές ταινίες. Στον Ελληνικό κινηματογράφο δε, έπρεπε το κοινωνικό στερεότυπο περί πλούσιου – φτωχού να εμπλέκεται σε κάθε ερωτική ιστορία και κάθε υπόθεση αγάπης, προσπαθώντας να αποδομήσει το μύθο που θέλει κάθε μεγάλο πάθος να σβήνει από ένα στομάχι που γουργουρίζει. Δημιουργώντας μία διαμάχη ανάμεσα στον έρωτα και το συμφέρον, ανάμεσα σε γονείς που θέλουν να ορίζουν τύχες και παιδιά που αγαπάνε τον άνθρωπο που κάνει τα ίδια ευτυχισμένα. Χρήμα και έρωτας αιώνιοι αντίπαλοι, όπως και ποιο πρέπει να κυριαρχεί επάνω σε ποιο. Ο έρωτας έβγαινε νικητής τις περισσότερες φορές. Όχι πάντα τουλάχιστον….

Ø  Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες έχουν τόσο ανάγκη να δείχνουν τόσες σκηνές βίας και σεξ. Και σε προηγούμενο άρθρο μου στον Ιδεοστρόβιλο, είχα αναλύσει το γιατί θεωρώ ότι οι ερωτικές σκηνές σε ταινίες δε χρειάζεται να υπάρχουν. Θεωρώ πως όσο πιο σπουδαία είναι μία ταινία, τόσο περισσότερο θα προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με το σενάριο, την ερμηνεία και την πλοκή. Όχι με το γυμνό…

Αυτά είναι τα πέντε γνωρίσματα που συχνά πυκνά παρατηρώ σε ταινίες και ολίγον με προβληματίζουν. Θέλω να ακούσω και άλλες γνώμες, καθώς ο κινηματογράφος είναι μία τέχνη που ξυπνά διαφορετική την αντίληψη και τις αισθήσεις του καθενός.

Κείμενο : Μαρία Σκαμπαρδώνη


Εκτύπωση   Email