Από μακριά δείχνει σαν ακόλουθος Σατύρων και Σειληνών, ένας λεπτεπίλεπτος νεαρός που γλεντάει με κρασιά σε διονυσιακές γιορτές, μεθάει και διασκεδάζει. Από κοντά, όμως, τι είναι το βαρύ σπαθί στο οποίο στηρίζεται, πιο μεγάλο απ'το μπόϊ του θα λέγαμε, και πάνω σε τι ακουμπάει το ένα του πόδι;

Είναι το μεγάλο κεφάλι του Γολιάθ κάτω απ'το πόδι του κι αυτός ο λεπτός νέος είναι ο Δαυίδ που κατάφερε να τον σκοτώσει. Τώρα κοιτάζει προς τον ουρανό και τείνει το χέρι του ευχαριστώντας τον Θεό που του έδωσε όχι μόνο τη δύναμη αλλά κυρίως την ευστροφία για να εξοντώσει τον γίγαντα πολεμιστή των Φιλισταίων. Με μια πέτρα απ'τη σφεντόνα του, ο Δαυίδ πέτυχε τον εχθρό του στο μέτωπο, το χτύπημα έκανε τον Γολιάθ να πέσει κάτω κι ύστερα ο Δαυίδ του έκοψε το κεφάλι με το ξίφος.
Το δίδαγμα το ξέρουμε: δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε τον αντίπαλο όσο κι αν φαίνεται αδύναμος ή μικροσκοπικός. Το άγαλμα αυτό, όμως, προσθέτει και ένα δίδαγμα ακόμα: ο Δαυίδ δεν ξεχνάει να ευχαριστήσει τον Θεό τη στιγμή του θριάμβου του. Δεν επαναπαύεται στις δικές του δάφνες. Ξέρει ότι από ψηλά, θεόσταλτη, του ήρθε η βοήθεια. Δεν ξεχνάει να ευχαριστήσει τον αόρατο σύμμαχό του, δεν ξεχνάει ότι πέρα από κάθε αυταρέσκεια και εγωισμό, πέρα από κάθε τι που μοιάζει αυτονόητο σαν δικό μας έργο, καλό είναι να υπάρχει και η ευγνωμοσύνη, η αναγνώριση της θείας παρέμβασης.
Κι ας μην είμαστε σε μάχη κρίσιμη ή ταν ή επί τας σαν του Δαυίδ, κάθε μέρα υπάρχει κάτι για το οποίο θέλουμε να παρακαλέσουμε, κάθε μέρα υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούμε να ευχαριστήσουμε.

Το μπρούτζινο άγαλμα του John-Étienne Chaponnière (1801-1835) βρίσκεται στο κεντρικό Parc des Bastions της Γενεύης. Ένας πραγματικά λεπτεπίλεπτος νέος ήταν, ως φαίνεται,ο ίδιος ο γλύπτης που υπέκυψε στην ασθένεια της εποχής του, την φυματίωση, σε ηλικία 34 ετών.

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

www.litoseizani.com