Μην αποκαθηλώνετε τον καλλιτέχνη

Μην αποκαθηλώνετε τον καλλιτέχνη

Έχω γράψει και σε προηγούμενο άρθρο μου πόσο σημαντικός θεωρώ πως πρέπει να είναι ο διαχωρισμός ενός ανθρώπου και του χαρακτήρα του από έργο και το ταλέντο του.

Ένα έργο εκείνη τη στιγμή παύει να θεωρείται κτήμα εκείνου που το έχει δημιουργήσει; γίνεται κληροδότημα για όλη την ανθρωπότητα, πολιτιστική παρακαταθήκη για όλες τις επόμενες γενιές, δώρο στην ανθρωπότητα. Εκείνη τη στιγμή που βυθίζομαι στη μαγεία ενός μουσικού ακούσματος, που ταξιδεύω σε μέρη μαγικά από το λογοτεχνικό μεγαλείο του συγγραφέα, που εκστασιασμένη παρατηρώ έναν πίνακα ζωγραφικής, εκείνη τη στιγμή δε με ενδιαφέρει να δω το χαρακτήρα του δημιουργού.

Με αυτή τη λογική, να μην ακούμε και να μην υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της μουσικής του Άκη Πάνου ή της Σωτηρίας Μπέλλου. Με βάση αυτό το σκεπτικό ας ξεκρεμάσουμε τους πίνακες του Πολ Γκογκέν και του Καραβάτζιο από τα μουσεία. Να πάψουμε να διαβάζουμε τα έργα της Μποβουάρ, να μην ακούμε Σινάτρα, να μη βλέπουμε τα έργα του Πολάνσκι.

Δηλαδή αν ο Παπανικολάου δεν ήταν ηθικός στη ζωή του, θα έπρεπε η κοινωνία μας να μην επιτρέπει το Τεστ Παπ; Εσύ θα σταματούσες να κάνεις τεστ Παπ αν μάθαινες πως ο Γεώργιος Παπανικολάου είχε προβεί σε ηθικά άσχημες πράξεις; Αν ο Γκράχαμ Μπελ δεν ήταν ηθική προσωπικότητα θα σταματούσες να χρησιμοποιείς το τηλέφωνο ή μήπως αν ο Έντισον δεν ήταν καλός άνθρωπος θα έπρεπε να μη χρησιμοποιούμε τις λάμπες και να ζούμε στο σκοτάδι; Αν κάποιος έχει προβεί σε ανήθικες ή κακές πράξεις, αυτό είναι αξιοκατάκριτο, αλλά δεν αναιρεί την αξία του έργου του.

Μην αποκαθηλώνετε τον καλλιτέχνη, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο έργο και το χαρακτήρα κάποιου, η προσφορά κάποιου δεν αναιρείται επειδή μπορεί να μην ήταν η πιο ηθικά αξιέπαινη προσωπικότητα.

Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη


Εκτύπωση   Email