Μπάρμπαρα Στάνγουικ, η σταρ της καρδιάς μου…

Μπάρμπαρα Στάνγουικ, η σταρ της καρδιάς μου…

Όταν ήταν καλή, ήταν ωραία. Όταν όμως ήταν κακιά και υποδυόταν τη femme fatale, ήταν ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ!

Ίσως μετά τη Τζόαν Κρόφορντ να είναι εκείνη που έδωσε μερικά από τα καλύτερα χαστούκια στη μεγάλη οθόνη ever (όπως σε αυτή τη σκηνή με την Capucine).

Πολλές φορές σκέφτομαι τους ανθρώπους εκείνους που επηρέασαν τη συγγραφική μου πορεία, τον τρόπο σκέψης μου, όλη μου τη ζωή. Από τον Μπρους Λι, τον Freddie Mercury, τον Orson Welles, την Katharine Hepburn και την Barbara Stanwyck, για την οποία γράφω το παρόν άρθρο.  Πολλές φορές αναλογίζομαι αυτό τον καιρό ειδικά, πόση δύναμη έχει η τέχνη που πολλοί θέλουν να κάνουν πάρεργο και την περίοδο της πανδημίας προσπάθησαν να τοποθετήσουν σε δεύτερη μοίρα. Πώς ένας καλλιτέχνης επηρεάζει τη ζωή σου, γεμίζει μία άσχημη μέρα σου, σε κάνει να χαμογελάς, δίχως να τον έχεις γνωρίσει ποτέ; ακόμα και αν έφυγε από τη ζωή πριν γεννηθείς; Ρητορική ερώτηση, αλλά υπάρχει απάντηση.

Στην τέχνη αυτό συμβαίνει; αισθάνομαι δικούς μου ανθρώπους επειδή το έργο τους άγγιξε την ψυχή μου, πλούτισε τη ζωή και τη σκέψη μου, έδωσε φως σε πολλές ημέρες που εκείνο ήταν έτοιμο να εκπνεύσει. Όπως η κυρία του άρθρου που είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες. Γιατί μέσα από μία ταινία ή ένα βιβλίο βιώνεις και εσύ μία κάθαρση, μία δική σου ιστορία αναβιώνει και αισθάνεσαι πως στο σταυροδρόμι της ζωής δεν είσαι μόνος.

Δεν έχει το μύθο της Μπέτι Ντέιβις ή της Τζόαν Κρόφορντ ή τη φήμη της «ωραίας γυναίκας», όπως η Audrey Hepburn.  Αλλά στην δική μου συνείδηση και εκτίμηση, υπερέχει και σε υποκριτικό ταλέντο αλλά και σε εμφάνιση. Είναι το απόλυτο ιδανικό για εμένα, μία Γκρέτα Γκάρμπο που τα έχει όλα. Έτσι και αλλιώς, ο μύθος δεν υπονοεί αυτομάτως, πως κάποιος είναι ο μοναδικός ταλαντούχος ή πως δε θα μπορούσε κάποιος άλλος να υπερτερεί.

Προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ, δεν το κέρδισε ποτέ! Αλλά πολλές που κέρδισαν το πολυπόθητο αγαλματίδιο, θα ήθελαν να έχουν το ταλέντο της. Ωστόσο, το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στη θέση 11 στη λίστα των σπουδαιότερων ηθοποιών του Κλασικού Κινηματογράφου.

Ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στο Double Identity, κατέστησε την ίδια ένα αντικείμενο πόθου και η ταινία ακόμα και σήμερα, παραμένει ένα αρχετυπικό πρότυπο για το φιλμ νουάρ είδος. Η αδιαπέραστη ομορφιά της νέας Στάνγουικ μπορούσε να κάνει έναν τίμιο άνθρωπο να παρανομήσει, να σπρώξει ως  μία άλλη Εύα στον πειρασμό ακόμα και τον πιο ηθικά αδιαπέραστο.

Σε αντίθεση με τις παραπάνω γυναίκες μύθους της μεγάλης οθόνης, η Μπάρμπαρα Στάνγουικ δεν πρωταγωνίστησε ποτέ σε κακή ταινία και δεν έδωσε ποτέ κακή ερμηνεία. Παραμένει και σήμερα, ένα βαρύ πυροβολικό για την υποκριτική τέχνη, μία ηθοποιός με ευρεία γκάμα πρωταγωνιστικών ρόλων, από τον κινηματογράφο μέχρι την τηλεόραση με το περίφημο αν και όχι τόσο γνωστό ‘’Barbara Stanwyck show’’.

Αυτό που στη δική μου εκτίμηση την καθιστά κορυφαία, είναι πως μπορούσε να παίξει τα πάντα: είναι η καλύτερη μούσα για φιλμ νουάρ, είναι εξαιρετική στην κωμωδία, είναι η καλύτερη επιλογή για μία ρομαντική κομεντί, είναι πρωταγωνίστρια σε γουέστερν. Γιατί ο καλός ηθοποιός παίζει τα πάντα και δε φοβάται «να βγει από τα νερά του» και να ρισκάρει.

Για εμένα, η Μπάρμπαρα, είναι απλά η καλύτερη ηθοποιός όλων των εποχών. Στον εγκέφαλό μου, υπάρχει μία μυθική πεντάδα με τέσσερις μύθους που θεωρώ μέγιστους: η Μπάρμπαρα, η Κάθριν Χέμπορν, η Τζόαν Κρόφορντ, η Μπέτι Ντέιβις και η Βίβιαν Λι. Αλλά η Μπάρμπαρα, για εμένα, έρχεται πρώτη. Αυτές οι πέντε αποτελούν για εμένα το δικό μου Σύμπαν στην υποκριτική τέχνη το οποίο αφορά τις θηλυκές υπάρξεις  -για άνδρες έχω και εκεί πεντάδα.

Δεν υπάρχει ταινία που να περιέχει τη Στάνγουικ και να μην είναι καλή ή ακόμα και αν η αρχική της ύπαρξη να μην είναι καλή, να μη γίνεται από τη στιγμή που η ίδια πρωταγωνιστεί.

Μερικές από τις αγαπημένες μου ταινίες έχουν πρωταγωνίστρια την ίδια, ειδικά τα αγαπημένα μου φιλμ νουάρ στα οποία θεωρώ πως είναι η καλύτερη ηθοποιός για να πρωταγωνιστεί σε αυτό: το Sorry, Wrong Number,  το Φάκελο της Θέλμα Τζόρντον, το Jeopardy. Και ακόμα περισσότερο, στην τελευταία ταινίας της, το Nightwalker, που θεωρώ ένα από τα καλύτερα θρίλερ που έχουν γυριστεί ποτέ.

Η ίδια με αυτή την σκηνή ενέπνευσε εμένα να γράψω ένα κείμενο – εξομολόγηση μίας γυναίκας τρίτης ηλικίας.

Τι σημασία έχει ένα Όσκαρ στην τελική; ο καλός ηθοποιός πάντα θα λάμπει, είτε με αυτό είτε χωρίς αυτό...


Εκτύπωση   Email