Το αυτόγραφο του Βαγγέλη των Forminx

Το αυτόγραφο του Βαγγέλη των Forminx

Η, όχι πονεμένη ιστορία, ενός ξεχασμένου αυτόγραφου!

Μπλέ βελούδο. Είμαι σίγουρη ότι φορούσα το μπλέ βελούδο. Σκούρο μπλέ, σε γραμμή αμπίρ με μια κορδέλλα γκρο σατέν, δεμένη σε χαλαρό φιόγκο κάτω από το στήθος. Τι στήθος δηλαδή… υπό ανάπτυξη, under construction που λένε…. Ανοιχτή γαλάζια η κορδέλλα λοιπόν, σίγουρα θα φορούσα και λουστρίνι παπούτσι, νάυλον κάλτσες, όχι –ήμουν μικρή-, κοντό άσπρο σοσονάκι, όχι- ήταν πολύ παιδικό-. ΄Ημουν στο μεταίχμιο.

 

 

Εκτός όμως από το μεταίχμιο παιδιού- έφηβης το καρτελάκι που ανακάλυψα στο πατρικό μου αποδεικνύει ότι α) βρισκόμουν στο ξενοδοχείο « Μεγάλη Βρετανία », β) έφαγα όλο αυτό το γραμμένο στα γαλλικά(!) menu– για τα φρούτα δεν είμαι σίγουρη, ποτέ δεν ήμουν φαν- και γ) και σημαντικότερο, ο Βαγγέλης μου έδωσε αυτόγραφο ! Μην ρωτάτε ποιός Βαγγέλης, ένας ήταν ο Βαγγέλης της τότε μουσικής μου παιδείας και ένα ήταν το συγκρότημα που με ξετρέλαινε εκείνη την εποχή : οι δικοί μας THE FORMINX , που το εξωτικό- στα αυτιά μου- όνομά τους ήταν απλά η αρχαία ελληνική, ομηρική για την ακρίβεια, φόρμιγξ!

Την πρωινή τους συναυλία στον κινηματογράφο ΤΕΡΨΙΘΕΑ στον Πειραιά την θυμάμαι πολύ καλά α) γιατί ήταν το πρώτο λάιβ της ζωής μου στο οποίο πήγα, χάρη στον αδελφό μου, και β) γιατί, καθισμένη στον εξώστη έβλεπα να εκτοξεύονται από την πλατεία, από το ενθουσιασμένο κοινό, σακκάκια και ζακέτες! Το άναμμα των αναπτήρων δεν είχε εφευρεθεί ακόμη!

Αυτά τα θυμάμαι. Δεν θυμάμαι όμως τίποτα άλλο από την εκδήλωση στην Μεγάλη Βρετανία. Το αυτόγραφο του Βαγγέλη Παπαθανασίου όμως, γραμμένο στο πίσω μέρος του menu, καθώς και η τυπωμένη ημερομηνία μαρτυρούν ότι «ήμουν και εγώ εκεί». Στις 10 Φεβρουαρίου 1966.

 

 

 


Εκτύπωση   Email