Λογοτεχνία

Ποιήματα δραματικά, κωμικά, ερωτικά και άλλα, μεταφρασμένα από διάφορες γλώσσες  

Ο Γιάννης Σκαρίμπας (1893-1984) λογοτεχνικά ανήκει στην Γενιά του ’30 με μια εκτενή και πολυσχιδή εργογραφία που αγκάλιασε όλα τα είδη του γραπτού λόγου. Ανατρεπτικός όχι μόνο στον τρόπο σκέψης αλλά και στην χρήση της γλώσσας της οποίας καταπατούσε τους κανόνες σύνταξης, φιλοπαίγμων, γνώστης της παγκόσμιας λογοτεχνίας αλλά και με τον δικό του τρόπο «υπερ-ρεαλιστικά» Έλλην, έγραψε και δυο έργα για το Θέατρο Σκιών το οποίο υπεραγαπούσε.

«Οι άνθρωποι ήταν γελοίοι με τις ψευδαισθήσεις τους, ανόητοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται, πίστευαν ότι τα δικά τους ψέμματα ήταν αόρατα ενώ όλων των άλλων ήταν εμφανή. Οι άνθρωποι θεωρούσαν τους εαυτούς τους εξαιρέσεις στα πάντα, λες και όλος ο κόσμος έδειχνε κίτρινος κάτω από μια λάμπα και μόνον οι ίδιοι είχαν χρώμα ροδαλό».

Eίναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να παρακολουθεί κανείς όλους τους σύγχρονους συγγραφείς καθώς υπάρχει κάθε χρόνο μεγάλη παραγωγή βιβλίων.

Το ποίημα «THE WASTE LAND» του Έλιοτ που δημοσιεύθηκε το 1922, αποτελεί κορυφαία στιγμή του μοντερνισμού στην ποίηση για τη φόρμα και τον συμβολισμό του και θεωρήθηκε ότι εξέφρασε την απογοήτευση και την έλλειψη θετικής προοπτικής που βίωνε η ανθρωπότητα μετά το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου».

Στη σημερινή εποχή όπου πολλοί άνθρωποι προσπαθούν μέσω των υλικών απολαύσεων και αγαθών ή μέσω του σεξ να καλύψουν το κενό μέσα τους, βιβλία σαν του δανού φιλόσοφου Κίρκεγκωρ αξίζει να έρχονται στο προσκήνιο και να μελετάμε εμείς οι αναγνώστες τις ανάγλυφες αλήθειες τους.

Στο βιβλίο της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ με τίτλο Ah, mon beau chateau, ένα δοκίμιο που κυκλοφόρησε το 1962, μαθαίνουμε για το παλάτι Chenonceau στον ποταμό Cher, στην κοιλάδα του Λίγηρα.

Αφορμή για όσα «περίεργα» και «ιδιότροπα» ακολουθούν στάθηκε μία ανάρτηση της φίλτατης και ακάματης Λητούς Σεϊζάνη στον δικτυακό τόπο La nota del traduttore. Εκεί η καλή μας φίλη εξέθεσε τις απόψεις της για την ανάληψη και την επίτευξη του μεταφραστικού εγχειρήματος¹ και κατέθεσε τον προβληματισμό της σχετικά με την απόδοση στην ελληνίδα λαλιά της φράσης «i topi non avevano nipoti».

Το ποίημα του Γ.Παυλόπουλου πέρα από την καθαυτή ομορφιά του και τη συγκρατημένη μελαγχολία του, είναι και ένας ύμνος στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας με τις υπέροχες ονομασίες των πουλιών που παραθέτει!

O James Joyce (1882-1941), ένας από τους πιο σημαντικούς  Ιρλανδούς συγγραφείς, έγραψε δύο βιβλία με ήρωα τον Στέφανο Δαίδαλο. Πρόκειται για «Το πορτραίτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία» (1916) και για τον «Οδυσσέα» (1916). Ο πρωταγωνιστής με το «παράξενο όνομα» που «του φαινόταν σαν προφητεία» θεωρείται ότι ταυτίζεται με τον Joyce.