Λογοτεχνία

«Η έξυπνη πριγκίπισσα» της Λητώς Σεϊζάνη είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που περιλαμβάνει ένα παραμύθι και ένα θεατρικό έργο με την ίδια υπόθεση.

Φλογερός  φιλέλληνας ο Pierre-Antoine Lebrun (1785-1873), επισκέφτηκε την Ελλάδα το 1820, έναν χρόνο πριν την Επανάσταση και έκλεισε τις εντυπώσεις του σ’ένα μακροσκελές ποίημα με τίτλο Le voyage de Grèce (Το ταξίδι της Ελλάδας), το οποίο εκδόθηκε το 1828.

Το βιβλίο του μαξιλαριού περιέχει παρατηρήσεις και σκέψεις που κατέγραψε η Σέϊ Σόναγκον, η οποία διατέλεσε κυρία της αυλής της Τεϊσι, συζύγου του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, μεταξύ των ετών 990 και 1002 στο Κυότο.

Διαβάζοντας πάλι Σαραμάγκου και συγκεκριμένα το «Περί τυφλότητος» (Blindness στο αγγλικό αντίτυπο που έχω στα χέρια μου), έκανα κάποιες σκέψεις περί αθεΐας και περί θρησκευτικής πίστης. 

Ένα ποίημα της Λητώς Σεϊζάνη, από την ποιητική της συλλογή "Το αντίδοτο της λύπης" 

Έτσι ονομάζει στο ποίημά του ο Αλέξανδρος Μπάρας τα μπρούτζινα ρόπτρα των παλιών σπιτιών που είχαν σχήμα χεριού.

Τρία ποιήματα της Άλντα Μερίνι, μεταφρασμένα από την Λητώ Σεϊζάνη

Η μαμά σ’ ένα πούλμαν
Ελλήνων τουριστών
με υπόκρουση κλαρίνα
καθ’ οδόν προς Βουδαπέστη.

«Διάβασα Iστορία, λιγάκι από υποχρέωση, αλλά δεν έχει τίποτα να μου πει που δεν θα με στενοχωρήσει ή δεν θα με ενοχλήσει. Καυγάδες παπών και βασιλέων, πόλεμοι και λοιμοί καλύπτουν κάθε σελίδα. Όλοι οι άντρες άχρηστοι και σχεδόν καμμία γυναίκα πουθενά -είναι πολύ κουραστικό. Συχνά σκέφτομαι γιατί είναι τόσο βαρετή όταν μεγάλο μέρος της πρέπει να είναι επινόηση.» Τζέϊν Ώστεν, Northanger Abbey.

 Μια ερμηνευτική προσέγγιση της νέας ποιητικής συλλογής του Βαγγέλη Χρόνη, μιας συλλογής που οικοδομείται πάνω στο πλαίσιο ενός φωτός που αποκαλύπτει, εξερχόμενο από μία ακόμη και φευγαλέα σκιά...