Τη Ρωμιοσύνη

Τη Ρωμιοσύνη

Ένα ποίημα του Στέλιου Νικολάου (Νισολομού) για τη μαύρη επέτειο της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο, την 20η Ιουλίου 1974.

 

Όμορφο πράγμα η λησμονιά.

Σε κάνει να πιστεύεις σε κάτι με όλο σου το είναι.

Όλη η ψυχή σου πασχίζει να επιστρέψει πίσω σε εκείνη την ανάμνηση,

Σε εκείνη τη στιγμή.

Στα τόσα χρόνια μιας ανάσας,

Σε αυτή τη μικρή γωνιά της λεβεντιάς.

Στο χώμα που περπάτησες.

Πίσω σε εκείνους τους πορτοκαλεώνες,

Πίσω στις όμορφες και απέραντες πεδιάδες.

Σε κάνει να θες να κολυμπήσεις στα καταγάλανα νερά,

Που τόσο όμορφα έχουν χαραχτεί στις μνήμες του μυαλού σου.

Σε κάνει να θες να διανύσεις τα θρυλικά ακριτικά βουνά,

Ελπίζοντας πως θα βρεις τη Ρήγαινα στον δρόμο σου.

Και όταν αρχίσεις, δεν θα σταματάς.

Οι βόλτες με τα άγρια γαϊδουράκια δεν θα σταματάνε,

Οι μυρωδιές των πεύκων και της θάλασσας θα σμίγουν στα ρουθούνια σου,

Μαγεύοντας σε με ένα γλυκό μείγμα αθανασίας.

Εδώ είναι η απάντηση.

Είναι στις εκκλησίες, στη φύση, στα ψαροκάικα,

Στα αηδόνια και στις πέρδικες, στα γαϊδούρια,

Στις παραθαλάσσιες ταβέρνες, κτισμένες κάτω από μια πέργολα,

Στα κλήματα και στα ποτάμια,

Στους θρύλους και στα θαύματα.

Αυτό το κάτι πάντα ήταν χαραγμένο στη ψυχή σου,

Και πάντοτε θα παραμένει.

Αναλλοίωτο και αέναο,

στα δεινά του χρόνου.

Γι’ αυτό μην ξεχνάς.

Γιατί, το μυαλό σου μπορεί να αναπαύεται,

Η ψυχή σου όμως ποτέ.

Έχει ζωγραφιστεί με το πινέλο της Μεσογείου,

Στον καμβά του γαλανόλευκου.

 

Κείμενο: Στέλιος Νικολάου (Νισολομού)


Εκτύπωση   Email