Η χαμένη γενιά

Η χαμένη γενιά

Περιμένοντας ένα μεσημέρι  γιά τραπέζι  στο μπαρ της Closerie des Lilas, παρατήρησα πως υπήρχαν μικρά μπρούτζινα ταμπελάκια με ονόματα όπως John dos Passos, Ernest Hemingay  και  Scott Fitzerald στις θέσεις που καθόντουσαν κάποτε  οι συγκεκριμένοι. Η ‘’Χαμένη Γενιά’’ των αμερικανών συγγραφέων είχε περάσει από εκεί, όχι μία αλλά πολλές φορές.

Το εστιατόριο αυτό έγινε το αγαπημένο μου  όσο καιρό έμεινα σ’ εκείνη την περιοχή. Το σπίτι που νοικιάσαμε στο Παρίσι ήταν δύο βήματα από  την συμβολή του Μπουλβάρ Σαιν Μισέλ και  του Μπουλβάρ ντυ Μονπαρνάς. Αυτό το τεράστιο σταυροδρόμι ,που μοιάζει πιό πολύ με πλατεία , είναι  το σημείο  συνάντησης  του Καρτιέ Λατέν , τού έκτου διαμερίσματος  των κήπων του Λουξεμβούργου  και της γειτονιάς του Μονπαρνάς . Στην γωνία  βρίσκεται η brasserie –restaurant  La Closerie des Lilas. Η Closerie  μαζί με το  Select  και τη Rotonde έγιναν διάσημα την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν μετακόμισαν από την Μονμάρτρη στο Μονπαρνάς  όσοι καλλιτέχνες έψαχναν για φτηνότερα ενοίκια.Μαζί με αυτούς  ήρθε και η κοσμικότητα. 

Kοιτούσα αφηρημένα το πηγαινέλα των γκαρσονιών όταν άκουσα κάποιον να μου μιλάει  γαλλικά  με αμερικάνικη προφορά. "Δεν πρέπει να είστε γαλλίδα, έτσι δεν είναι;" Γύρισα βαριεστημένα  για να αντικρίσω με έκπληξη τον Ernest  Hemingay .Το γκαρσόνι πέρασε το δίσκο με δύο ποτήρια κόκκινο  κρασί πάνω από το κεφάλι μου .Παρ' ολίγο να γίνει ατύχημα. "Όχι, το καταλάβατε από την προφορά μου υποθέτω". Απορώ πως μπόρεσα να απαντήσω χωρίς να τα χάσω. Το βουητό της αίθουσας είχε ξαφνικά δυναμώσει.Ο πιανίστας έπαιζε ένα σουξέ. "Όχι μόνο, αλλά είστε και  παράξενα ντυμένη". Συνειδητοποίησα ότι φορούσα παντελόνι  πουκάμισο και σακκάκι, ενώ οι υπόλοιπες γυναίκες γύρω μου, φορούσαν ίσια μακρόταλα  φορέματα με μπουτονιέρες , μακρυά κολλιέ μαργαριταρένια και γάντια μέχρι το μπράτσο. Απέναντί μου ήταν ο δημοσιογράφος Hemingay. Τον είχα δει σε φωτογραφίες. Είχε ωραίο φωτεινό πρόσωπο με φαρδύ μέτωπο, δυνατά σαγόνια, πλούσια μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω, πρέπει να ήταν γύρω στα 25. Με κοιτούσε με επίμονο βλέμμα μέσα από τον καπνό του τσιγάρου του. "Τι θα πιείτε μέχρι να έρθει η παρέα σας;"  Εκείνος έπινε ένα ουίσκυ με πάγο. Μάλλον δεν ήταν  στο πρώτο ποτήρι.      "Ευχαριστώ θα πάρω ένα περνό." Το ποτό ήρθε αμέσως. Δεν χρειάστηκε να πώ ή να ρωτήσω τίποτα, μου τα είπε όλα μόνος του. Περίμενε τον Dos Passos. Είχε  φέρει μαζί  του ένα μέρος του  χειρόγραφου από τα «Τρία Διηγήματα και Δέκα Ποιήματα» για να του ζητήσει την γνώμη του. Αυτός με τη σειρά του θα το έδειχνε στην Γερτρούδη Στάιν .Το σπίτι της, δύο βήματα από την Closerie , είχε γίνει σημείο συνάντησης, συγγραφέων, ζωγράφων, διανοουμένων. Ξαφνικά είδα τον John dos Passos και τον Scott Fitzerald  να του γνέφουν από την πόρτα .Και πριν προλάβω να  το καταλάβω, χωρίς να με χαιρετήσει, άφησε ένα  χαρτονόμισμα  στο μπαρ, πέρασε δίπλα από το πιάνο που έπαιζε Ντιούκ Ελλινγκτον και βγήκε  έξω στην λεωφόρο.

Μπροστά μου σ’ ένα μικρό τραπεζάκι ένα νεαρό ζευγάρι με μπλου-τζην κοιταζόταν στα μάτια, κρατώντας τα χέρια, ενώ έξω στην λεωφόρο η κυκλοφορία είχε κλείσει για να περάσει μία διαδήλωση. Οι φίλοι των Pussy Riot ζητούσαν να βγει το συγκρότημα από τη φυλακή. Έτσι με βρήκαν οι φίλοι μου. Κάτσαμε να φάμε στο τραπέζι που μόλις είχε αδειάσει και όταν με ρώτησαν γιατί ήμουν αφηρημένη, είπα μ’ ένα χαμόγελο  πως ήμουν λίγο κουρασμένη.

Κείμενο: Ντομινίκ Ανδρεάδου -Μολίν

 

                                                                      


Εκτύπωση   Email