Δίψα-Ένα βιβλίο της Amelie Northomb

Δίψα

Είχα κάποιες επιφυλάξεις για το αν ήθελα να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της Amélie Nothomb με τίτλο Δίψα. Ο λόγος ήταν ότι με έχουν κουράσει λιγάκι οι ιστορίες με λεπτομέρειες για την ζωή του Ιησού. Πώς δηλαδή ήταν κανονικός άνθρωπος και παντρεμένος με την Μαρία Μαγδαληνή, πώς έτρωγε, πώς κοιμόταν κ.ο.κ. Θα προτιμούσα να Τον αφήσουμε στην θέση που κατέχει τόσους αιώνες, αν όχι για όλους, τουλάχιστον για όσους πιστεύουν.

Το βιβλίο ξεκινά πράγματι κάπως έτσι, περιγράφοντας με χιουμοριστικό τρόπο τα θαύματα, αναφέροντας ότι όλοι οι ευεργετηθέντες στράφηκαν εναντίον του Ιησού ενώ συνεχίζει με την ανάλυση της σχέσης του Ιησού με την Μαρία την Μαγδαληνή.

"Ο έρωτας εμπεριέχει την βεβαιότητα και την αμφιβολία. Είμαστε βέβαιοι ότι κάποιος μας αγαπά και εξ ίσου αμφιβάλλουμε γι'αυτό, όχι διαδοχικά, αλλά ταυτόχρονα, με τρόπο που μας μπερδεύει. Το να προσπαθήσουμε ν'απαλλαγούμε από αυτό το αινιγματικό δίλημμα κάνοντας χίλιες ερωτήσεις στο αγαπημένο πρόσωπο, είναι το ίδιο σαν να αρνούμαστε ριζικά την διφορούμενη φύση του έρωτα."

Κι ενώ αρχίζει κάπως ελαφρά και επιδερμικά, η αφήγηση αλλάζει ύφος καθώς παρακολουθεί την τελευταία νύχτα του Χριστού πριν την Σταύρωση, τις σκέψεις Του καθώς και την πορεία προς τον Γολγοθά, μέχρι τον θάνατό Του και την Ανάσταση. Ο τίτλος "Δίψα" έχει να κάνει με την προσπάθειά Του να μείνει διψασμένος ώς το τέλος σαν μια προσπάθεια ν'αντισταθεί στο μαρτύριο.

"Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι δεν είναι μυστικιστές. Απατώνται. Αρκεί να πεθαίνεις της δίψας για ένα λεπτό για να φτάσεις σ'αυτή την κατάσταση. Και η ασύλληπτη στιγμή που ο διψασμένος φέρνει στα χείλη του ένα ποτήρι με νερό, αυτή η στιγμή είναι ο Θεός".

Ξέρουμε ότι ο Χριστός δίψασε πάνω στον σταυρό. Η δίψα είναι κατάσταση σωματική αλλά είναι και πνευματική. Διψάμε γι'αγάπη, διψάμε για μάθηση, διψάμε για τόσα πολλά. Και η συγγραφέας συνεχίζει, μιλώντας με το στόμα του αφηγητή της που είναι ο Ιησούς Χριστός:

"Συνιστώ να την επιμηκύνετε. Να καθυστερήσει ο διψασμένος την στιγμή που θα πιεί. Όχι επ'άπειρον φυσικά. Δεν χρειάζεται να βάλει την ζωή του σε κίνδυνο. Δεν ζητάω να κάνετε διαλογισμό πάνω στην δίψα σας, ζητάω να την αισθανθείτε εις βάθος, ψυχή τε και σώματι, προτού την σβήσετε.

Δοκιμάστε αυτή την εμπειρία: αφού θα έχετε νοιώσει επί μακρόν ότι πεθαίνετε της δίψας, μην πιείτε μεμιάς όλο το ποτήρι με το νερό. Πάρτε μια γουλιά μόνο, κρατήστε την στο στόμα σας μερικά δευτερόλεπτα, προτού την καταπιείτε. Μετρήστε αυτό το θαύμα. Αυτή η εκτυφλωτική στιγμή είναι ο Θεός".

Αμέσως μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, έτυχε να δω ένα ντοκυμανταίρ για μια επιζήσασα του Άουσβιτς από την φυλή των Σίντι. Η γυναίκα είχε οδηγηθεί στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως σε ηλικία 8 ετών.

Το να ονομάσει κανείς συγκινητική ή συγκλονιστική την αφήγηση των αναμνήσεών της δεν αρκεί. Μπροστά σ'αυτή τη φρίκη, στις εικόνες αυτές, δεν υπάρχουν λόγια. Έμεινα σε κάτι που δεν ήταν βέβαια το χειρότερο απ'όσα αφηγήθηκε, αλλά συνδέεται με την Δίψα.

"Κάθε μέρα έφερναν έναν κουβά νερό για τα εκατοντάδες άτομα του κοιτώνα. Μ'έναν κουβά νερό έπρεπε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να πλυθούν ή να πιούν". Και πάλι η δίψα ως μαρτύριο. Το κοριτσάκι σώθηκε από την Κόλαση χάρη στην αφοσίωση του θετού πατέρα της που κίνησε γη και ουρανό για να μπορέσει να την απελευθερώσει. Η ίδια έφτασε 40 ετών για να μπορέσει να μιλήσει για όσα είχε δει και είχε ζήσει. Μπορεί κανείς εδώ να κάνει σκέψεις και παραλληλισμούς ανάμεσα στο μαρτύριο του Θεανθρώπου και στο μαρτύριο του κοριτσιού. Μπορεί κανείς να σκεφτεί από πολλές πλευρές την Δίψα...

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

http://www.litoseizani.com

 

 

 


Εκτύπωση   Email