Περπατάω στο νεκροταφείο...

Περπατάω στο νεκροταφείο...

Έχω περπατήσει πολλές φορές σε νεκροταφείο. Όχι, δεν έχω κανένα φόβο, κανένα ταμπού, καμία προκατάληψη.

Υπήρξε φορά που επισκέφτηκα το μνημείο ενός δικού μου ανθρώπου, άλλη φορά που πήγα από ιστορικό ενδιαφέρον ώστε να δω την τελευταία κατοικία σημαντικών προσωπικοτήτων. Και άλλη, εκείνη που πήγα απλώς για να πάω. Απλώς για να περπατήσω μέσα στο μέρος εκείνο που φυλάσσει το σώμα των ανθρώπων που δεν υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο πια.

Μα τι χούγια περίεργα έχω; Γιατί να θέλω να περπατήσω μέσα σε μέρη όπου έχουν ενταφιαστεί εκείνοι που έσβησαν από αυτό το μάταιο και πρόσκαιρο κόσμο;

Το να περπατήσεις σε ένα νεκροταφείο, είναι ένα μάθημα ταπεινότητας και υπενθύμισης της κοινής μας μοίρας· όσα και να πετύχω στη ζωή μου, οπουδήποτε και να φτάσω, οτιδήποτε και αν γίνω, δεν είμαι κάτι ανώτερο από κανέναν άλλο άνθρωπο. Είμαι χώμα, δημιουργήθηκα από χώμα και στο χώμα θα επιστρέψω. Αντιλαμβάνομαι ουσιαστικά, πως είμαι ένα θνητό ον και μοιράζομαι με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους μία κοινή πορεία και κατάληξη. Το να περπατήσω σε ένα νεκροταφείο υπήρξε μία υπενθύμιση του θανάτου και μία προσπάθεια αποδοχής του, μέσω μίας ζωής αληθινής.

Περπατώντας σε ένα νεκροταφείο, αισθάνθηκα την παρουσία των ανθρώπων, όσο περίεργο και αν αυτό διαβάζεται. Αισθάνθηκα το γεγονός πως η σωματική απουσία δεν είναι, τελικά, παντοδύναμη. Πως η μνήμη, η αγάπη, η ψυχή επιβιώνει και επιζεί ακόμα και αν δεν μπορείς να πάρεις πια αγκαλιά έναν άνθρωπο που αγαπάς.

Περπατάω σε ένα νεκροταφείο και αισθάνομαι πως ο θάνατος δεν είναι κάτι κακό. Κακό είναι να ζήσεις μία ζωή ανεπαρκή. Η ζωή έχει αξία όταν τη ζήσεις όμορφα, με αγάπη και με αξιοπρέπεια και όταν την ώρα του φευγιού θα υπάρχουν πίσω κάποιοι άνθρωποι που θα πήραν καλά παραδείγματα από εσένα.

Για αυτό, περπάτησα σε νεκροταφείο. Και για αυτό αγάπησα ακόμα περισσότερο τη ζωή...

 Κείμενο : Μαρία Σκαμπαρδώνη


Εκτύπωση   Email