Μια ερώτηση που στην Ελλάδα απευθύνουμε σπανίως ο ένας στον άλλον, αφού οι περισσότεροι αποφασίζουμε ότι πριν καλά-καλά γνωριστούμε με ένα καινούριο πρόσωπο, πρέπει να του συμπεριφερθούμε σαν να το ξέρουμε χρόνια.
Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν το e-book της Αναγέννησης!
Ένας μύθος του Αισώπου μας διδάσκει την ομόνοια και την συμφιλίωση.
Το γλυκό που ήταν σήμα κατατεθέν στα οικογενειακά μας τραπέζια και που το έφτιαχναν μαμά και θείες ήταν μια τούρτα φράουλα, ελαφριά και δροσερή, με μεταξένια υφή και λαχταριστό ροζ χρώμα.
Η δική μου γενιά πρωτογνώρισε τα μανιτάρια στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, άντε αρχές του ‘80, από τις πίτσες. Κάτι μανιτάρια άχρωμα, άγευστα και άοσμα που περισσότερο θύμιζαν λάστιχο και που μας έκαναν να αναρωτιόμαστε τι ρόλο παίζουν πάνω στα ωραία τυριά, τα ζαμπόν και τα μπέικον.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη. Τὰ 2 μαθήματα επιλογής μου ήταν η Αρχαιολογία μὲ τὸν Μανώλη Ανδρόνικο καὶ τὰ Παιδαγωγικὰ μὲ τὸν Ανδρέα Μιχαηλίδη-Νουάρο. Όλη η Φιλοσοφικὴ παρακολουθούσε τότε τα μαθήματα του Ανδρόνικου, ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε γίνει διάσημος με τις ανασκαφὲς της Βεργίνας.
Διαβάζοντας για τον ξακουστό αγιογράφο Μανουήλ Πανσέληνο, από θετική περιέργεια έβαλα σκοπό να επισκεφτώ το Πρωτάτο (Καρυές - Αγίου Όρους) και ειδικότερα τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (της μητέρας όλων των εκκλησιών του «Όρους»).
Πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ' ὄναρ δι' αὐτόν
Επάγγελμα-καταφύγιο μεταπολεμικά για μια δουλειά που στην Ελλάδα τελεί πια υπό εξαφάνιση.
Θα έχετε δει ίσως σε παλιά νησιώτικα σπίτια εκείνα τα κεντήματα σε κορνίζες με διάφορες φράσεις ηθικοπλαστικές ή από το Ευαγγέλιο. Όταν έβλεπα το «Κι αυτό θα περάσει» σκεφτόμουν ότι είναι κάποια απλοϊκή ελληνική λαϊκή σοφία που παρηγορεί τον άνθρωπο όταν του συμβαίνει κάτι κακό.
Στείλτε το άρθρο ή την συνεργασία σας