Ανθρώπων έργα

Ο συναρπαστικός κόσμος των παραμυθιών και η προσπάθεια ερμηνείας τους από σύγχρονη οπτική γωνία.

Στα αγγλικά του γυμνασίου, αυτοί που τα διδαχτήκατε την τελευταία δεκαετία ή τα διδάξατε σε παιδιά, θα θυμάστε ίσως σε κάποιο βιβλίο την ιστορία του Βρετανού Τζων Φράνκλιν, με τις μακάβριες εικόνες.

Πρόκειται για ένα εικονογραφημένο κείμενο του 15ου αιώνος, γραμμένο σε μια γλώσσα που κανείς δεν έχει ώς τώρα αναγνωρίσει. Με το χειρόγραφο Voynich έχουν καταπιαστεί ανεπιτυχώς ακόμα και στρατιωτικές υπηρεσίες αποκρυπτογράφησης.

Φεύγοντας από το 2021, μακάρι να μπορούμε όλοι να πούμε πως είχαμε μετάβαση, και όχι στασιμότητα. Και ας ευχηθούμε να έχουμε ένα πιο παραγωγικό έτος. Έτσι για να βγάλουμε το 2021 με ένα μπαμ και με την ελπίδα ότι αυτό εδώ το κείμενο του Στέλιου Νικολάου (Νισολομού) θα καταφέρει να δώσει λίγο φως στο γκρίζο σκοτάδι του 2021. Γι' αυτό, εις υγείαν της αλλαγής! 

Μερικές σκέψεις γύρω από την προέλευση κάποιων λέξεων και εκφράσεων

Καλά διάβασες τον τίτλο.

Δεν παρουσιάζεσαι όμως σαν ένα μικρό ανθρωπάκι. Το αντίθετο. Αλλά θα φτάσω και εκεί. Αρκεί να έχεις την υπομονή να με ακούσεις.

Όταν ακούς - διαβάζεις
"Η Ελλάδα να πεθάνει,
να ζήσουμε εμείς"...

 ‘Ηταν μια φορά κι έναν καιρό μια γυναίκα, όχι και τόσο ωραία, ούτε και τόσο νέα, κόρη μουσικού, παντρεμένη με μουσικό και γραμματέας ενός άλλου μουσικού. Και μετά, και μετά;

Μια φράση από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία στα μέσα του εικοστού αιώνα ή από βιβλίο του δεκάτου ενάτου αιώνα, όταν η αλληλογραφία, η κοινωνική, αισθηματική ή επαγγελματική κατελάμβανε ώρες ατέλειωτες από την ζωή ενός ανθρώπου.

Στις 11 Νοεμβρίου οι αγγλοσάξονες γιορτάζουν την ημέρα της Ανακωχής. Αυτό σε ανάμνηση του 1918, όταν οι δυνάμεις της Αντάντ υπέγραψαν Ανακωχή με την Γερμανία, σηματοδοτώντας την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Ελλάδα δεν συνηθίζουμε να μνημονεύουμε και ακόμη περισσότερο να εορτάζουμε το τέλος και των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Ίσως γιατί σε αμφότερους ακολούθησαν για την χώρα  και τον μείζονα ελληνισμό τραγικές περίοδοι.