Ήθελα να πω πολλά

Μα βρήκα το κουτί και τα πέταξα όλα μέσα

Λέξεις που δε θα ακουστούν ποτέ παρά έξω

Σκέψεις που μόνο εγώ ακούω και εμένα βασανίζουν

Κοιτάω τον καθρέπτη και προσπαθώ να θυμηθώ το είδωλο που κάποτε υπήρξε

Μα ταλανίζω το μυαλό μου, γιατί ούτε αμυδρά δεν έχω την εικόνα

Μόνο οι λέξεις έμειναν να το χαϊδεύουν πια

Και να θυμίζουν την μορφή που κάποτε ίσως είχε πάρει

Από όλα τα αρχεία και τα κουβάρια που κουβάλησε και ακόμα κουβαλάει

Μήπως τελικά αυτό είναι το βάρος που ενοχλεί;

Πες μου μικρό κουτί

Ανάβω ένα τσιγάρο και σε κοιτάω- όμορφη σελήνη

Είσαι εκεί ψηλά και ξέρω πως πάντα ακούς και  με προσέχεις• αθόρυβα

Μήπως έχεις απαντήσεις στα ερωτήματα που ποτέ δε θα βγουν απ'το κουτί;

Η απλά με αφήνεις στην άβολη αυτή σιωπή να βρω μόνη μου τη λύση;

Αναρωτιέμαι πόσα ακόμα θα χωρέσουν μέσα

Είσαι τόσο μικρό, μα φαίνεται πως έχω πολλά ακόμα να μοιραστώ μαζί σου

Ανάβω ένα τσιγάρο ακόμη και αναρωτιέμαι τι πήγε λάθος στον κήπο που με τόσο κόπο προσπαθήσαμε να ανθίσουμε.

Πόσα δάκρυα φαίνεται δεν ήταν αρκετά για να φτάσουν τις βαθιά κρυμμένες ρίζες των εαυτών μας

Και έτσι όπως θα βλέπω τα δάκρυα αυτά να παίρνουν τη μορφή του σταλακτίτη με την αλλαγή των εποχών, το μόνο που θα παραμένει ίδιο, θα είναι εσύ τσίγκινο, μικρό κουτί, βαρύ και ανήμπορο να επαναστατήσεις.

Κείμενο: Εβελίνα Παπαδοπούλου