Το αίμα του χελιού

Το αίμα του χελιού

Η σκηνή εκτυλίσσεται σε κάποιο από τα νότια προάστια της Αττικής, σε ψαροταβέρνα κοντά στη θάλασσα. Ένας Έλληνας επιχειρηματίας προσπαθεί να εξάγει τα προϊόντα του στην Κίνα και μ’αυτό κατά νου έχει βγάλει έναν κύριο από τη χώρα αυτή έξω για να τον κεράσει (υποθέτω). Πριν αρχίσουν να μιλάνε για μπίζνες, ο Έλληνας επιχειρηματίας λέει ότι στο παρελθόν είχε εκτροφείο χελιών. Ο Κινέζος ενθουσιάζεται και του απαντά πως στην Κίνα αγαπούν πολύ το χέλι και ιδιαίτερα το αίμα του γιατί θεωρούν ότι κάνει καλό στην υγεία.

Δεν συνηθίζω να κρυφακούω αλλά μιλάνε δυνατά και τους έχω ακριβώς από πίσω μου.

Με την αφορμή σκέφτομαι να εκθέσω τις απόψεις μου για την άνοστη εποχή της παγκοσμιοποίησης που έχει ισοπεδώσει τα εθνικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων και μας έχει κάνει όλους να τρέχουμε πάνω-κάτω σαν τρελοί σ’όλη τη γη, χωρίς να βρίσκουμε πουθενά χαρά και ανάπαυση. Έχω συγγενείς και φίλους που έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους μέσα σ’ένα αεροπλάνο, δουλεύοντας σε εταιρίες που τους πίνουν το αίμα.

Στην αρχή όλα αυτά ήταν πολύ ωραία. Τα στελέχη έπαιρναν τίτλους, προνόμια, χρήματα και με τα ταξίδια άνοιγε το μάτι τους, γνώριζαν κόσμο διαφορετικό και καινούρια μέρη. Σταδιακά, ένας ένας άρχισαν να παραπονιούνται. «Δεν βλέπω ποτέ την οικογένειά μου, δεν προλαβαίνω καθόλου να κάνω τουρισμό, τα δωμάτια των ξενοδοχείων είναι μικρά, απρόσωπα, μοναχικά, οι πτήσεις αναρίθμητες μέσα στο μήνα, είναι βαρετό να πρέπει να βγαίνεις κάθε βράδυ με αγνώστους και να είσαι υποχρεωμένος να φανείς ευχάριστος και ευγενικός». Σιγά σιγά άρχισε το burnout ή αλλοιώς υπερκόπωση που θα οδηγούσε ακόμη και σε νευρικές κρίσεις και σε απώλεια της δουλειάς. Σιγά σιγά άρχισαν οι εξωσυζυγικές σχέσεις καθώς τα ταξίδια ευνοούσαν δεσμούς μεταξύ συναδέλφων και την διάλυση των οικογενειών. Οι μεγάλες εταιρίες είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά που έχει μια αίρεση ή ένα κόμμα. Στην αρχή σε δελεάζουν με διάφορους τρόπους και στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι ήθελαν απλώς να σε ξεζουμίσουν.

Στο μεταξύ η υδρόγειος σφαίρα σ’όλα τα μήκη και τα πλάτη της, έπαιρνε μια γεύση άχρωμη και άοσμη καθώς με τις τόσες μετακινήσεις γινόμασταν όλοι ίδιοι και απαράλλακτοι. Ίσως αυτό που λέω να μην ισχύει ακόμα εκατό τοις εκατό αλλά πιστεύω ότι η Ευρώπη, έχοντας δεχτεί μεγάλο αριθμό μεταναστών, αρχίζει να θυμίζει έντονα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας δηλώσω εδώ ότι δεν είμαι ρατσίστρια, απεναντίας κατανοώ και αγαπώ όλους τους ανθρώπους κι έχω φίλους από τα πιο παράξενα και άγνωστα μέρη. Η ένστασή μου για την απώλεια των εθνικών χαρακτηριστικών λόγω μετακινήσεων και προσμίξεων έχει να κάνει με τη νοστιμιά του διαφορετικού. Τα λιγοστά ταξίδια που είχα κάνει σαν παιδί στο εξωτερικό μου είχαν αφήσει έντονες αναμνήσεις από μυρωδιές, φαγητά, συνήθειες ή «χούγια» των ξένων λαών.

Σήμερα αυτό έχει χαθεί. Παντού τα πάντα. Κι όλα μοιάζουν άνοστα σαν να είναι ανάλατα. Ένας φίλος Γερμανός μου διηγήθηκε ότι πήγε κάποτε στην Ιαπωνία για δουλειές και για να τον ευχαριστήσουν οι Ιάπωνες οικοδεσπότες του, του ετοίμασαν μια έκπληξη. Με ανυπομονησία περίμενε εκείνος να δει τι θα ήταν και βρέθηκε σε απομίμηση βαυαρέζικης μπυραρίας όπου οι Ιάπωνες σερβιτόροι φορούσαν δερμάτινα κοντά παντελόνια και καπέλο με φτερό! Ήταν πράγματι έκπληξη για εκείνον αλλά δυσάρεστη.

Φεύγοντας από την παραθαλάσσια ψαροταβέρνα, αφήνοντας τους δύο μπίζνεσμεν να λένε τα δικά τους, κι αντικρύζοντας τον ωραίο Σαρωνικό με τα βραχώδη νησάκια του σπαρμένα εδώ κι εκεί, σκέφτηκα ότι ίσως να μην είναι έτσι όπως τα λέω. Ίσως η ιδέα μιας παγκοσμιοποιημένης υδρογείου να μην είναι απαραίτητα κάτι κακό. Ίσως οι άνθρωποι νά’χουμε φτιαχτεί για να μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί τελικά. Όλοι άνθρωποι είμαστε, θνητοί εννοώ, άλλοι ταλαιπωρημένοι κι άλλοι κακομαθημένοι.

Όλοι άνθρωποι είμαστε, και όταν πίνουμε το αίμα του χελιού και όταν μας πίνουνε το αίμα οι εταιρίες.

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

Πρώτη δημοσίευση: peopleandideas 2011

 

 

 

 

 

 

 

Εκτύπωση   Email