Τι να πει κανείς;

Τι να πει κανείς;

Θυμάσαι τον καιρό εκείνον που νόμιζες πως όλα ίδια θα μοιάζουν;

Θυμάσαι τον καιρό εκείνον που πίστευες πως δεν αξίζεις παραπάνω;

Και να, λοιπόν, που οι εποχές άλλαξαν

Τα χιόνια και οι καταιγίδες πέρασαν

Και πλέον πάνω σου τίποτα δεν είναι ίδιο.

Τα μαλλιά σου μάκρυναν και οι ραγάδες σου ξεθώριασαν

Δεν χωράς πλέον στα παλιά αγαπημένα σου παπούτσια

Πλέον κινείσαι μόνη στους δρόμους της Αθήνας

Οι φίλοι σου λιγόστευσαν όπως και η υπομονή σου

Μα τι να πει κανείς;

Για ένα παιδί που δε γνώρισε

Για ένα χαμόγελο που σώπασε

Για μία ψυχή που δεν τιμώρησε

Και τι να πει, άραγε, κανείς;

Για μια καρδιά που λύγισε

Και πόσα δάκρυα που κυλήσανε

Μα τι να πει κανείς;

Για τη βοήθεια που ζήτησε

και την απαξίωση που αντίκρισε;

Τι να πει κανείς;

Για την προσπάθεια που κατέβαλε και τον αποτροπιασμό που βίωσε;

Όλα όμως κάποτε τελειώνουν

Μια μέρα, όλα αυτά θα μοιάζουν μηδαμινά

Μπροστά στις θύελλες που θα εμφανιστούν μπροστά του

Μπροστά στον πόνο που απλόχερα θα λάβει

Και θα ευχαριστήσει τον εχθρό του

Και τελικά τι να πει κανείς;

Για μία αγάπη που δεν άντεξε

Για ένα δάκρυ που δε δείλιασε

Να πέσει και να ξανασηκωθεί.

 

Κείμενο: Εβελίνα Παπαδοπούλου


Εκτύπωση   Email