Νίκος Β. Ρούτσος

Νίκος Β. Ρούτσος

Ο «ευτυχώς» αποτυχημένος νομικός (1904-1981).

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που διαβάζοντας τη βιογραφία τους, τη ζωή τους, τα επιτεύγματά τους, λέω «αυτός ο άνθρωπος πρέπει να την χάρηκε τη ζωή του, να την έζησε όπως ήθελε, να την ευχαριστήθηκε». Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή του νομικού, στιχουργού, συγγραφέα και δημοσιογάφου Νίκου Ρούτσου.

Τ’ονομά του το είχα δει ως στιχουργού κάποιων πολύ γνωστών λαϊκών – ρεμπέτικων τραγουδιών, αλλά ποτέ δεν μου κίνησε την περιέργεια να μάθω κάτι πάρα πάνω γι’αυτόν. Ώσπου έπεσα πάνω στο φοβερό Οι ντιντήδες (1950 – μουσική Μ. Χιώτη), και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ποιός μπορεί να ήταν αυτός που είχε βάλει μια γυναίκα (Στέλλα Χασκίλ) να τραγουδήσει "Να μου λείπουν οι ντιντήδες οι μοντέρνοι, Θέλω άντρα ν’αγαπάει και να δέρνει..."

Κι έτσι ανακάλυψα ότι αυτός που είχε γράψει αυτούς τους στίχους, ήταν ένας άνθρωπος πολύ μορφωμένος, αστείος και πολυτάλαντος. Ο πατέρας του τον προόριζε για ιερωμένο (ο καλός Θεός έδωσε και δεν έγινε), ο ίδιος αποφάσισε να σπουδάσει νομικά, αλλά μάλλον ήταν ανήσυχο πνεύμα και καλλιτεχνική φύση και καταπιάστηκε με άλλα πράγματα. Έγραψε στίχους για πασίγνωστα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη (Απόψε κάνεις μπαμ, Ντερμπεντέρισα), του Χιώτη (Τα πεταλάκια), του Βασιλειάδη (Εγώ για το χατήρι σου), του Τατασόπουλου (μάγισες φέρτε βότανα) μεταξύ άλλων. Έγραψε και μια δική του σύνθεση, το ακόμα πιο πασίγνωστο Η μάνα μου με δέρνει. Υπάρχει μάλιστα κι ένας μύθος που θέλει τον Ρούτσο να έχει γράψει τους στίχους στο Συννεφιασμένη Κυριακή.

 

Το «επίσημο» επάγγελμά του όμως ήταν δημοσιογράφος. Έγραφε στην Βραδυνή, στο Ναυτική Ελλάς και στο Λοβιτούρα. Μαζί με το Πωλ Νορ, εξέδωσε το σατιρικό περιοδικό Παπαρούνα που είχε και μεγάλη επιτυχία. Έγραψε ποιήματα και παραμύθια για παιδιά (Γυάλινο καράβι, Χρυσοθήρες των ονείρων). Αλλά νομίζω, το μεγαλύτερό του δημιούργημα ανήκε στον χώρο της «παραφιλολογίας», του ελληνικού κόμικ. Πρόκειται για τον γίγαντα που δεν φοβάται κανέναν, τον ήρωα που δεν νικήθηκε ποτέ, τον Γκαούρ Ταρζάν. Έναν ελληνόπουλο παιδί της ζούγκλας πιο φοβερό και ατρόμητο από τον ξενόφερτο Ταρζάν. Ο Γκαούρ Ταρζάν που με την αγαπημένη του Ταταμπού αλώνιζε τα δάση και τις ζούγκλες της Αφρικής, νικώντας άγρια θηρία, τέρατα και κακοποιούς, διαφημίζοντας το όνομα της πατρίδας μας, κράταγε την καλύτερη συντροφιά στη νεολαία του 50. Και μετά από τον «άγριο» Γκαούρ Ταρζάν, ο Ρούτσος εφηύρε κι έναν νουάρ ήρωα, τον Τζων Γκρηκ. Ελληνοαμερικανός ντετέκτιβ, ραδιοφωνικός αρχικά και μετά έντυπος, που όπως αντιλαμβάνεστε, διέπρεπε στην Αμερική, διαλευκάνοντας εγκλήματα και κατατροπώνοντας κακοποιά στοιχεία.

Ασχολήθηκε και με πολλά άλλα πράγμτα ο Νίκος Ρούτσος, έγραψε βιογραφίες παλιών ρεμπέτηδων, Καραγκιόζη, νούμερα για επιθεώρηση, πολλά άλλα παιδικά και νεανικά κόμικς, αλλά νομίζω ότι ο κόσμος τον θυμάται κυρίως για τον Γκαούρ Ταρζάν, αλλά και για το Η μάνα μου με δέρνει.

 

 

Κείμενο: Marlykon


Εκτύπωση   Email